Austria pod nadzorem UE z powodu nieudolnego rządu!

EU-procedure deficytowego przeciwko Austrii: Po 4,7 procent w 2024 i 4,2 procent w 2025, Wiedeń prognozuje na 2026 jeszcze 4,1 procent. | Obraz: UME & AI

Przez lata austriaccy ministrowie finansów w Brukseli zachowywali się jak cnotliwi wzorowi uczniowie dyscypliny budżetowej. Wykładali z uniesionym palcem o paktach stabilności, upominali państwa nadmorskie o oszczędności i świętowali każdy zerowy deficyt jako dowód alpejskiej wyższości.

Kiedy Bruksela serwuje Wiedeńowi dyktat oszczędnościowy

Jednak papierowa fasada runęła w gruzy. Komisja Europejska i Rada ściągnęły jedwabne rękawiczki i oficjalnie wysłały Republikę do procedury deficytowej UE: Po wstrząsie 4,7 procent w 2024 roku całkowity deficyt budżetowy w 2025 roku wyniósł nadal 4,2 procent. Na 2026 rok Ministerstwo Finansów po ostatniej aktualizacji prognozuje teraz 4,1 procent – wciąż znacznie powyżej progu Maastricht wynoszącego trzy procent. Brukselska biurokracja euro wstrząsa fiskalną gilotyną – a krajowa polityka stoi, jak złapany na gorącym uczynku uczeń, w szponach.

Bilans po szał wydawania pieniędzy z wiadra

To, że Austria wpadła w ten długowy bagna, nie jest tylko skutkiem geopolitycznych zbiegów okoliczności. W 2024 roku wydatki budżetowe wzrosły o 8,8 procent, podczas gdy wpływy wzrosły tylko o 4,9 procent. Szczególnie znacząco wzrosły wydatki na świadczenia społeczne, koszty zatrudnienia i odsetek. Do tego doszły skutki wysokiej inflacji, słaba wydajność gospodarki, dodatkowe wydatki na klimat, energię i usługi publiczne oraz finansowe skutki polityki kryzysowej w ostatnich latach.

Zamiast w jednym z lepszych lat przeprowadzić strukturalne reformy, wiele problemów zatuszowano w coraz to nowych programach miliardowych: dotacje na COVID, pomoc w związku z inflacją, subsydia transformacyjne i coraz większy aparat państwowy pozostawiły długotrwałe ślady. Wysokie wydatki socjalne i transferowe pozostają również częścią wydatków publicznych, które stopniowo ograniczają austriacką politykę budżetową.

Podczas gdy Rada Fiskalna, Trybunał Obrachunkowy i służba budżetowa wielokrotnie ostrzegały przed ryzykiem strukturalnym, polityka przez lata prowadziła politykę klientelarną na kredyt. Dopiero gdy granica trzech procent została wyraźnie przekroczona, wymiary problemu stały się nie do przeoczenia. Procedura deficytowa UE trwa od lipca 2025 roku. Austria musi skorygować swój nadmierny deficyt do 2028 roku i przestrzegać wyznaczonego przez Radę ścieżki wydatków netto.

Koszty sanacji poniosą nie ci, którzy zatwierdzili minione budżety, lecz obywatele, firmy i emeryci poprzez oszczędności, zamrożone świadczenia i dodatkowe wpływy.

Teatr tragedii koalicji przegranych

Podczas gdy europejska ścieżka korekcyjna ogranicza maksymalny wzrost wydatków netto w państwie, w wiedeńskim rejonie rządowym widoczny jest spektakl zbiorowej niezdolności do działania. Czarni, czerwoni i różowi muszą skonsolidować miliardy i jednocześnie próbować ratować swoje projekty polityczne.

Bruksela nie narzuca Austrii, gdzie dokładnie trzeba dokonać cięć, czy to w opiece, edukacji, emeryturach czy dotacjach. To pozostaje w gestii rządu federalnego i Rady Narodowej. Jednak ogólny budżet zostaje zaostrzony przez europejskie zasady fiskalne. Do 2028 roku deficyt powinien wynieść z powrotem około trzech procent; rząd obecnie planuje 3,5 procent na 2027 rok.

Zamiast konsekwentnie ograniczać rozrosły aparat państwowy, zbędne powielanie zadań i rozrośnięty krajobraz dotacji, rząd serwuje obywatelom miks nowych opłat, zamrożonych świadczeń i cięć. Równocześnie podstawowe reformy strukturalne w zakresie federalizmu, emerytur i administracji państwowej są wciąż w fazie prac.

Każdy dzień negocjacji w kancelarii staje się mozolną walką partyjną: jedni domagają się dodatkowych wpływów, inni bronią przywilejów swoich izb i struktur krajowych, a trzeci próbują ratować własne projekty w obliczu cięć. Wynik to polityczny balans pod rosnącym europejskim i budżetowym naciskiem.

Nagroda za kpiny wiecznego płatnika netto

Głębsza polityczna kontrowersja procedury deficytowej leży w sprzeczności systemu: Austria jest karana przez europejskie instytucje za swój deficyt i jednocześnie od lat jest płatnikiem netto budżetu UE.

W 2024 roku z austriackiego budżetu federalnego do Unii Europejskiej wpłynęło około 3,33 miliarda euro. Jeśli uwzględnimy składki i zwroty z regularnego budżetu UE, austriacki ujemny bilans operacyjny w latach 2019-2024 wynosił corocznie od około 900 milionów do 1,4 miliarda euro.

Austria więc przekazuje miliardy do Brukseli i jednocześnie otrzymuje europejskie wytyczne dotyczące swojej ścieżki konsolidacyjnej. UE argumentuje, że to postrzeganie jest zbyt jednostronne, ponieważ wspólny rynek, handel i wspólne programy przynoszą korzyści ekonomiczne, które nie są uwzględnione w czystym rachunku płatnika netto.

Politycznie jednak wciąż zasadne jest pytanie, ile finansowego marginesu posiada państwo narodowe, jeśli europejskie reguły jednocześnie ograniczają granice deficytu, ścieżki zadłużenia i rozwoju wydatków.

Prawo budżetowe Rady Narodowej nie zostało zatem zniesione. Jednak margines, w jakim to prawo budżetowe może być wykonywane, jest znacznie ograniczony przez europejskie zobowiązania.

Odzyskać suwerenność budżetową!

Procedura deficytowa jest oznaką porażki austriackiej polityki budżetowej, która zbyt długo polegała na tym, że rosnące wydatki mogą być finansowane poprzez wzrost, inflację i ciągłe wyższe wpływy.

Austria nie potrzebuje kosmetycznych pozorów oszczędnościowych. To, czego ten kraj potrzebuje, to gruntowna terapia przeciw strukturom marnotrawstwa pieniędzy publicznych: wydatki publiczne muszą być ocenione pod kątem ich konieczności, nieefektywne dotacje muszą zostać usunięte, struktury podwójne wyeliminowane, a kosztowne systemy wreszcie zreformowane.

Również na poziomie europejskim Austria musi konsekwentnie wykorzystywać swoje istniejące prawa. W przypadku następnego wieloletniego budżetu i nowych własnych środków UE Wiedeń ma nadal prawo weta. Zawieszenie już istniejących obowiązkowych składek do UE w sposób jednostronny nie byłoby jednak regulaminowym instrumentem polityki budżetowej.

Kto chce bronić narodowej suwerenności budżetowej, musi najpierw upewnić się, że Austria znowu odzyska kontrolę nad swoimi finansami. Ponieważ państwo, które trwale narusza wspólnie ustalone zasady deficytu, musi się nieuchronnie uzależnić od europejskich procedur korekcyjnych.

Rzeczywista odpowiedź na brukselski dyktat oszczędnościowy nie brzmi zatem „jeszcze więcej długów”. Brzmi: Austria musi znów mieć prawo decydować, gdzie wydaje swoje pieniądze – i w końcu stworzyć ku temu odpowiednie warunki.

Ten artykuł ukazał się w ZURZEIT, naszym partnerze w EUROPEJSKIEJ WSPÓŁPRACY MEDIALNEJ.

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

TERAZ ponownie w sprzedaży!

Autor zajmuje się islamem od prawie 30 lat. Ta książka, wydana wreszcie po raz pierwszy w Polsce, pokazuje islam w całej jego nieupiękrzonej rzeczywistości jako egzystencjalne zagrożenie dla wolności i demokracji na świecie. Jeden z czytelników napisał: „Jan Sobiesky – Austriak polskiego pochodzenia, pokazuje nam w swojej nowej książce, jakie niebezpieczeństwo na nas czyha: ´niebezpieczeństwo bycia podbitym przez wyznawców faszystowskiej ideologii o podłożu religijnym, która gardzi ludzką godnością – ISLAM – (a nie ´islamizm´)!´.”Do zamówienia bezpośrednio w wydawnictwie: capitalbook.com.pl/pl/p/Upadek-Europy-Marian-Pilarski/5494

 

***