Hegemon stawia wasalom retoryczne pytanie: „Czy chcecie całkowitego kapitału?“ | Źródło: Substack Ryan Perkins zmodyfikowane przez UME i AI
Na końcu trzeciej części Ryan Perkins opisuje, jak w wyniku wojen światowych w USA strefa cywilna i gospodarka wojenna połączyły się w jedną całość, przy czym ta ostatnia stała się trwałą gwarancją zysku, która ostatecznie przekształciła się w czysty, dominujący cel sam w sobie.
Ryan Perkins mówi: „Militarno-przemysłowy kompleks jako brutalny wyraz systemu zysku wojennego“ – część 3c
Druga wojna światowa zasadniczo zmieniła amerykańską gospodarkę. Stany Zjednoczone przestawiły swoją całą moc przemysłową i ukierunkowały swój model gospodarczy na jeden cel: na zwycięstwo! To doświadczenie zakotwiczyło „technologiczny fanatyzm“, według którego każdy problem — nawet stagnacja gospodarcza — mógł być rozwiązany za pomocą przytłaczającej siły, mocy przemysłowej i technologicznej przewagi.
Gdy wojna zakończyła się w 1945 roku, ogromna machina wojenna nie została zdemontowana, lecz przekształcona, aby wypełniać trzy nowe, uzupełniające się zadania:
- obrona „wolnego świata“, czyli granic wpływów kapitalizmu.
- utrzymanie nowej hierarchii gospodarczej przy jednoczesnym zapewnieniu trwałego rynku zbytu dla amerykańskich nadwyżek kapitałowych.
- permanentny militarystyczny keynesizm na rzecz trwałej globalnej hegemonii.
Wojna niewiązanie nieodwołalnie zatarła granice między cywilną a militarną produkcją, a państwo po 1945 roku nie tylko nie wycofa się, ale umocni swoją pozycję:
„Bezproblemowe przejście od ‚totalnej wojny‘ do ‚totalnego kapitału‘!“
Ponieważ świat został podzielony w wyniku sukcesu komunistów w wojnie, kapitalizm stanął w obliczu znanego problemu: chronicznej nadwyżki kapitałowej, która poszukiwała zysku. W trakcie wojny Stany Zjednoczone zgromadziły historyczną nadwyżkę kapitału, a partnerstwo między wojskiem a amerykańską gospodarką doprowadziło do powstania potężnej politycznej bazy wyborczej, która była uzależniona od wysokich wydatków wojskowych:
„Jedynie militarno-przemysłowy kompleks (MIC) oferował trwały rynek zbytu dla wspomnianej nadwyżki kapitałowej!“
Nienasycony rynek broni różnił się od rynków konsumpcyjnych. Systemy uzbrojenia ciągle traciły na wartości — z powodu starzejących się technologii, szkoleń, działań wojennych czy potrzeby technologicznej przewagi!
Państwo stało się gwarantem popytu przemysłowego dla gigantów takich jak General Electric, IBM i Boeing oraz ostatnim odbiorcą, czyniąc „arsenał demokracji“ fundamentem powojennego boomu i złotego wieku kapitalizmu.
Wydatki wojskowe nie służyły już tylko obronie, lecz przekształciły się w program stabilizacji makroekonomicznej. Miliony wydawane na badania, rozwój i zakupy zwiększały popyt, gwarantowały zwrot z wydatków kapitałowych i przyczyniały się do utrzymania pełnego zatrudnienia. Wszystko to działo się w imię bezpieczeństwa narodowego.
Instytucjonalna architektura tego nowego modelu gospodarczego została stworzona z oszałamiającą prędkością. Ustawa o bezpieczeństwie narodowym z 1947 roku powołała stałe Ministerstwo Obrony oraz…
… Centralną Agencję Wywiadowczą (CIA) jako biurokratyczną uosobienie permanentnego stanu wyjątkowego!
W 1949 roku do tego doszła NATO, która rozciągnęła tę logikę na Atlantyk, skazując Europę na uzależnienie od amerykańskiej broni i materiałów wojennych.
Gdy ogromne korporacje takie jak Lockheed Martin, Raytheon i Boeing coraz bardziej uzależniały się od państwowego popytu, rozwinęło się polityczne ekosystem zapewniające przepływ kapitału. Militarny kompleks przemysłowy, przed którym ostrzegał prezydent Eisenhower w swoich pożegnalnych przemówieniach, stał się rodzajem „drzwi obrotowych“ między Pentagonem a światem amerykańskich przedsiębiorstw. To system osmozy, który zapewniał, że polityka i zysk poruszają się w równym tempie. Ekosystem ten szybko przekształcił się w ogromną, dobrze finansowaną sieć lobbystyczną, która zdominowała proces legislacyjny i sprawiła, że budżety obronne coraz bardziej oddalały się od realnych zagrożeń. Osobistości takie jak Dick Cheney stały się później ucieleśnieniem tej symbiozy, przechodząc płynnie z pozycji ministra obrony do dyrektora generalnego Halliburton, a następnie z powrotem do wiceprezydenta.
[Nota redakcyjna: Halliburton Company to jeden z największych dostawców usług technicznych i produktów dla przemysłu naftowego i gazowego na świecie oraz druga co do wielkości firma usługowa w branży naftowej, która odpowiada za większość światowych działań związanych z łupkami. Zarejestrowana w Stanach Zjednoczonych, firma ma dwa główne biura: jedno w Houston i jedno w Dubaju. Jej najważniejszym obszarem działalności jest Grupa Usług Energetycznych (ESG).
Firma była przedmiotem licznych kontrowersji i publicznej krytyki: W szczególności chodziło o związki Halliburton z Dickiem Cheneyem, który pełnił funkcję ministra obrony USA, później dyrektora naczelnego Halliburton, a w końcu wiceprezydenta USA. Do tego doszły również kontrowersje związane z wojną w Iraku i katastrofą platformy Deepwater Horizon. Deepwater Horizon to platforma wiertnicza w Zatoce Meksykańskiej, która 20 kwietnia 2010 roku doprowadziła do gigantycznej katastrofy ekologicznej w wyniku eksplozji.
Halliburton przyznał w wydanym przez Departament Sprawiedliwości USA komunikacie z 25 lipca 2013 roku, że zniszczył dowody po katastrofie platformy Deepwater Horizon w 2010 roku. Koncern zadeklarował również, że zamierza załatwić nieuregulowane roszczenia wobec swojej firmy poprzez wypłatę 1,1 miliarda dolarów powodom.
W 2015 roku Halliburton został uznany za winnego nielegalnych działań odwetowych przeciwko sygnaliście, który zgłosił do SEC (amerykańskiej komisji papierów wartościowych) obawy, że firma mogła nielegalnie ukrywać miliardy dolarów.
Koncern był także krytykowany za odmowę spełnienia żądań amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska dotyczących przejrzystości w zakresie chemikaliów stosowanych w hydraulicznej szczelinowaniu. Koniec noty redakcyjnej]
Gdy ekosystem MIC proliferował, okręgi wyborcze Kongresu były współczesne w sensie gospodarczym. Zapewniono w ten sposób także poparcie obu stron dla systemów uzbrojenia, których wojsko nie potrzebowało — a czasem wręcz nie chciało. Szczytowym punktem tego procesu rozwoju jest program F-35 Joint Strike Fighter, skomplikowane dzieło logistyki przemysłowej i inżynierii politycznej: ponieważ produkcja rozciąga się na 45 stanów i 307 okręgów wyborczych, każda zakłócenie programu w którymkolwiek z zakątków kraju powoduje ekonomiczny wstrząs. Takie ekosystem zapewnia wysoki poziom wydatków wojskowych, nie w odpowiedzi na dostrzegane zagrożenia, lecz jako stały element amerykańskiego systemu gospodarczego.
Jednak aby zrealizować zmianę gospodarczą, potrzebna była również zmiana o naturze psychologicznej. Zimna wojna miała dostarczyć ideologiczne uzasadnienie dla tych nieprzerwanego wydatków: McCarthyzm [polowanie na rzekomych „komunistów“] i „Czerwony Strach“ [przed ZSRR] miały na celu stłumienie oporu politycznego wobec nowego porządku gospodarczego i przyczynić się…
… do szerzenia klimatu społecznej paranoi!
Propaganda i ćwiczenia na wypadek zagrożenia miały wzmocnić poczucie zagrożenia związane z wojną atomową, by stworzyć atmosferę „sterowanego strachu“, która była konieczna, by uzasadnić wszystkie ofiary. Wraz z wzrostem MIC…
… rosła również jego symbioza z czwartą władzą, przez co media zostały przekształcone w skrzydło PR państwa bezpieczeństwa!
Dzięki operacji MOCKINGBIRD i powiązanym programom CIA zbudowała tajną sieć dziennikarzy, wydawców i fikcyjnych organizacji – od „Congress for Cultural Freedom“ po „National Student Association“ – co skutecznie połączyło media z aparatem bezpieczeństwa narodowego. Pokolenie później…
… MIC wywierał swój [medialny] wpływ na przestrzeń informacyjną publiczną dzięki bezpośrednim związkom własnościowym!
Dzięki nowemu zarządzaniu medialnym i ramowaniu, masowe przekierowanie zasobów do produkcji uzbrojenia nie tylko przedstawiano jako patriotyczną konieczność, ale jako warunek przetrwania narodowego.
Po II wojnie światowej MIC przeszedł od konieczności związanej z wojną do trwałego strukturalnego elementu gospodarki pokojowej. MIC stał się kluczowym elementem powojennego rozwiązania problemu akumulacji kapitału poprzez:
- permanentnie subsydiowaną bazę przemysłową, która generowała własny popyt!
- absorpcję nadwyżek kapitałowych!
- uciszanie roszczeń dotyczących dyscypliny budżetowej w imię bezpieczeństwa narodowego!
W tym sensie militarno-przemysłowy kompleks to logiczny…
… brutalny wyraz systemu, który w czasach pokoju nie mógł znaleźć wystarczająco zyskownych rynków zbytu!
MIC stał się jednocześnie kolejnym elementem permanentnej globalnej ekspansji. Nie tylko bronił obozu kapitalistycznego, ale również napędzał silnik gospodarczy Złotego Wieku.
Coda: Złoty Wiek
Po II wojnie światowej przez około ćwierć wieku rdzeń kapitalistyczny doświadczył bezprecedensowej ery szerokiego postępu społecznego, gospodarczego i materialnego. W Stanach Zjednoczonych skorygowane inflacyjnie mediany dochodów rodzinnych prawie podwoiły się w latach 1947-1970, podczas gdy średni czas pracy spadł. Odsetek właścicieli domów wzrósł z 55 procent w 1950 roku do niemal 63 procent w 1970 roku, symbolizując wzrost klasy średniej. W tym samym okresie liczba studentów na studiach wyższych potroiła się, a prywatne oszczędności emerytalne znacznie się rozprzestrzeniły. Po raz pierwszy miliony rodzin robotniczych miały realistyczne oczekiwania, że ich dzieci doświadczą większego dobrobytu i lepszych szans społeczno-ekonomicznych niż one same. To była społeczeństwo dobrobytu.
W Zachodniej Europie cuda gospodarcze miały jeszcze bardziej wyrazisty kontrast z zniszczeniami wojennymi. Produkcja przemysłowa w zachodnich Niemczech wielokrotnie wzrosła. We Francji Trente Glorieuses przyniosły żywność, artykuły gospodarstwa domowego, samochody i udogodnienia – luksusowe dobra, które wcześniej łączono prawie wyłącznie z elitami – do codziennego życia zwykłych ludzi.
[Uwaga redakcji: Termin Trente Glorieuses został wprowadzony przez francuskiego ekonomistę i demografa Jean Fourastié w 1979 roku w jego książce pod tytułem Les Trente Glorieuses, ou la révolution invisible. Tytuł odnosi się do Trois Glorieuses – trzech wspaniałych dni rewolucji we Francji w lipcu 1830 roku.
W historiografii termin ten często jest postrzegany krytycznie, ponieważ epoka ta była również naznaczona ciemnymi stronami: obejmują one krwawe wojny dekolonizacyjne, takie jak te w Indochinach i Algierii, społeczną nierówność, biedę części ludności oraz masowe początku zanieczyszczenia środowiska.
Krytycy czasami trafnie mówią o tzw. 30 ravageuses, zwanych potocznie trzydziestoma niszczycielskimi latami. Koniec uwagi redakcji].
W dużej części Zachodu wydawało się, że nędza kryzysu gospodarczego lat 30., masowe wypowiedzenia, ogromne armie bezrobotnych, zamknięte sklepy i fabryki, została wrzucona do kosza historii i zastąpiona nowo nabytą stabilnością: pełnym zatrudnieniem, rosnącymi płacami i rozbudowującymi się systemami socjalnymi.
Jednakże sam system dostarczył jedynie Jak tej bezprecedensowej transferu dobrobytu z kapitału do pracy. Nie dostarczył jednak Dlaczego. Nie było to ani cechą wrodzoną kapitalizmowi, ani szczęśliwym produktem ubocznym tego kapitalistycznego supercyklu. Było to politycznym czynnikiem kosztowym – geopolitycznym łapówką – które płacono klasom pracowniczym i kierowniczym na Zachodzie, aby zapewnić ich lojalność w ówczesnym bipolarnym świecie.
Kapitalistyczny supercykl, napędzany przez ogromne przywileje dolara, boom odbudowy po wojnie i niekończący się popyt ze strony militarno-przemysłowego kompleksu (MIC), dostarczył środki: potężny przypływ nadwyżki kapitałowej. Ale motywacją było istnienie egzystencjalnego zagrożenia z systemu rywalizującego:
Kraje i ruchy komunistyczne zapłaciły wysoką cenę za swój opór wobec faszyzmu, zyskując jednak wśród pracujących mas świata rosnące uznanie. Duża część panującego politycznego establishmentu Zachodu była w czasie wojny uwikłana w korupcję lub niekompetencję, a wspomnienia o niepowodzeniach kapitalizmu przed wojną – jak Wielki Kryzys – wciąż były świeże w pamięci wielu.
Oboz socjalistyczny obiecywał pełne zatrudnienie, państwowe zapewnienie mieszkań, powszechną edukację i bezpłatną opiekę zdrowotną. Była to melodia, której zachodnie establishment nie mógł zignorować. Ponadto w tę nową rzeczywistość polityczną powróciły miliony dobrze zorganizowanych, militarnie wyszkolonych i doświadczonych w walce mężczyzn, którzy domagali się lepszej przyszłości.
Z tej obawy powstał „społeczny kontrakt“ okresu powojennego: kompromis, w którym kapitał tolerował silne związki zawodowe, wysokie płace i rozbudowane sieci zabezpieczeń społecznych – nie z altruizmu, ale jako kalkulowaną geopolityczną konieczność. Waszyngton i rdzeń podporządkowany kupili spokój swoich populacji w tym nowym porządku, dzieląc się łupem z imperium. Społeczeństwo dobrobytu było ceną za powstrzymanie komunizmu. Była to cena, jaką kapitał płacił wewnątrz obozu kapitalistycznego, aby zneutralizować atrakcyjność socjalizmu:
To była Pax Americana
To była prawda za porządkiem powojennym. Nie był to ani pokój, ani dobrobyt: To był system franczyzy! Ostateczny globalny interes wymuszający łapówki, w którym rdzeń podporządkowany – stare imperialne potęgi Europy i Japonii – otrzymały część „Złotego Wieku“, podczas gdy łańcuch wartości wzrastał. Stanowiły one podstawę władzy i polityczną osłonę dla systemu wymuszonej łapówki, który generował nieustanny przepływ zasobów i kapitału z powrotem do rdzenia i serca militarno-przemysłowego kompleksu (MIC).
To była złota klatka, zbudowana na przymusowej zależności, w której dobrobyt Zachodu był wynagrodzeniem za jego bezwarunkową lojalność. Nowy porządek nie zniósł systemowej przemocy kolonializmu; jedynie ją ukrył:
- w małym druku umów kredytowych,
- w warunkach pakietów ratunkowych MFW,
- w ładowniach bombowców B-52!
To był świat, w którym peryferie zredukowano do statusu niewolnictwa długowego i były przetrzymywane przez własne rezerwy dolarowe w niewoli, a okupując długu trzeba było zapłacić krwią, potem, łzami i niskotaniec w dolarach denominozowanych eksportów. Cały system poruszał się w rytm bębnów Wall Street, a świat czekał, by centrum wyeksportowało kolejny kryzys kapitałowy.
To była Złota Era!
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
U P A D E K E U R O P Y !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)
Ähnliche Beiträge:
Die wichtigsten Nachrichten jeden Morgen
Aktuelle Nachrichten direkt in Ihr Postfach. Kostenlos abonnieren und jederzeit wieder abmelden.