Zauber i magia wysokich finansów odwróciły ofiarom chętnych głowy | Źródło: Substack Ryan Perkins z modyfikacjami generowanymi przez UM AI
Podczas gdy zbiorowi naśladowcy tendują do życia w horyzoncie czasowym plus/minus 14 dni, koncepcje finansowych czarodziejów są obliczone na dekady: tym bardziej okrutne byłoby późne przebudzenie!
Ryan Perkins o neo-liberalnym konstrukcie nowego człowieka w pięknym nowym świecie – część 4e
W międzyczasie intelektualna awangarda napisała podręczniki, zajęła banki centralne i wypełniła artykuły wiodące, w których entuzjastycznie ogłaszała „koniec ery keynesizmu”, jakby chodziło o odkrycie nowego pierwiastka chemicznego.
[Uwaga redakcji: Przez „awangardę” rozumie się atlantyckich kustoszy i propagandzistów z misją edukacyjną „neo-liberalizmu”.]
Aby zapewnić nieodwracalność nowego porządku, wspomniana awangarda zainscenizowała czystkę programu nauczania z zakresu nauk ekonomicznych. Od lat 70. XX wieku pozwolono na usunięcie z programu nauczania wiodących dziedzin – często obsadzonych przez zwolenników wykształconych w Chicago – …
… takich jak nauki o historii gospodarczej oraz alternatywne szkoły myślenia!
Na ich miejsce weszła sztywna, ahistoryczna „synthesa neoklasyczna”, która utrwaliła rynek jako ponadczasowe, naturalne zjawisko, ale nie jako konstrukt społeczny.
Dzięki wymazaniu historii gospodarczej niemożliwe stało się porównanie obecnego systemu z jakimkolwiek innym. Studentom nie przekazywano już, dlaczego doszło do kryzysu gospodarczego ani jak Nowy Ład na to zareagował: Zamiast tego uczyli się modeli matematycznych, które postulowały, że takie kryzysy nie mogą występować w efektywnym rynku.
To był ostateczny sztuczny trik: Poprzez kontrolę nad programem nauczania awangarda upewniła się, że następne pokolenie decydentów politycznych, takich jak dziennikarze i CEO, będzie intelektualnie niezdolne do …
… wyobrażenia sobie świata poza petrodolarami i handlem długiem!
[Uwaga redakcji: To oznacza, że lokalne „establishment z blokadami myślowymi” po swojej udanej kondycjonacji intelektualnie rzeczywiście nie rozumie kontekstów gospodarczych …].
Neoliberalna awangarda nie tylko wygrała debatę: Upewniła się, że ta debata nigdy więcej nie może być prowadzona!
Ta ideologiczna kontrrewolucja była wspierana w każdej fazie przez infrastrukturę instytucjonalną, która została zainspirowana przez memorandum napisane przez prawnika korporacyjnego, który wkrótce miał zostać powołany do Sądu Najwyższego: To był Lewis F. Powell. Jego poufne memorandum do Eugene’a Sydnora Jr. z Izby Handlowej USA zatytułowane „Atak na amerykański system wolnego rynku” argumentowało w dużym skrócie, że klasa kapitałowa przegrywa w walce o idee: Obrońcy konsumentów, tacy jak Ralph Nader, regulacje środowiskowe i/lub nowe pokolenie progresywnych ustawodawców zagrażałyby nieograniczonemu działaniu kapitału. W odpowiedzi Powell zaproponował wojnę na czterech frontach, jak głównie walka o:
- naukę,
- media,
- system prawny,
- politykę.
Jeśli chodzi o naukę, ekonomia miałaby „finansować naukowców i mówców”, aby przedstawili argumenty na rzecz wolnego rynku!
Jeśli chodzi o media, amerykańska gospodarka miałaby „nadzorować i kwestionować” relacje medialne!
Jeśli chodzi o system prawny, powinna być finansowana skoordynowana strategia ośrodków sporu prawnego, aby walczyć z regulacjami, związkami zawodowymi i środkami ochrony konsumentów.
Jeśli chodzi o politykę, trwała infrastruktura miałaby umożliwić lobbing, aby finansować kandydatów i przekształcać krajobraz polityczny. [18]
W ciągu dekady plan został wdrożony: Fundacja Heritage (1973), Instytut Manhattanu (1978) i rozszerzony American Enterprise Institute zapewniły wymaganą siłę intelektualną. [19]
Federalist Society (1982) stworzyła zaplecze konserwatywnych sędziów. Business Roundtable – założony w 1972 roku przez prezesów 113 czołowych firm – połączył najważniejszych menedżerów kraju w jedną siłę lobby. [20] Tak mogło lobby przedsiębiorstw wybuchnąć w niespotykanym tempie:
Liczba firm z zarejestrowanymi lobbystami w Waszyngtonie wzrosła z 175 w 1971 roku do 2.445 w 1982 roku! [21]
Kumulacyjny efekt spowodował trwałą przeciwną inteligencję: Ruch świadomie przesunął spektrum politycznie akceptowalnych idei i wprowadził termin „okno Overtona”.
[Uwagab redakcji: Model „Okna Overtona” został opracowany w latach 90. XX wieku przez libertariańskiego amerykańskiego prawnika i analityka politycznego Josepha P. Overtona (1960–2003). Opisuje obszar tych idei i poglądów, które w danym momencie w społeczeństwie są postrzegane jako akceptowalne lub dopuszczalne.
Naukowcy zajmujący się polityką musieli opracować strategie, które pozwoliłyby bohaterom politycznym przesuwać zakres okna Overtona na zewnątrz – poza wcześniej akceptowane granice – w celu uczynienia pewnych działań politycznych w opinii publicznej bardziej lub mniej możliwymi do wdrożenia, które wcześniej byłyby uznawane za całkowicie nieakceptowalne, takie jak kazirodztwo, legalizacja używek, praca na rzecz osób trzecich, zwyczaje społeczeństwa Epsteina i tym podobne. Koniec uwag redakcji].
Think tanki świadomie proponowały działania polityczne poza oknem Overtona, aby przesunąć [dotychczasowe] praktyki. W ciągu pokolenia podstawowe pytania dotyczące struktury gospodarki, dotyczące …
… władzy korporacji czy sprawiedliwości podziału bogactwa mogły być stawiane w obłudzie jako „socjalistyczne”!
Infrastruktura Powell obróciła to, co radykalne, w to, co salonowe, i to, co salonowe, w to, co radykalne. W przeciwnym razie przekształcenie społeczeństwa według wymagań nowego systemu napotkałoby nieprzezwyciężony opór demokratyczny.
Jednak triumf tego nowego porządku gospodarczego wymagał więcej niż tylko władzy politycznej; wymagany był jeszcze jeden matematyczny sztuczny trik: Społeczność musiała zostać przekonana, że systematyczne osłabienie majątku społecznego de facto odpowiada „wzrostowi gospodarczemu”:
Aby to osiągnąć, należy na nowo zdefiniować [mówiąc inaczej: przedefiniować] ekonomiczne pojęcie wartości!
Osiągnięto to poprzez wprowadzenie nowo wprowadzonej, priorytetowej miary ekonomicznej dla sukcesu narodowego: Produkt Krajowy Brutto (PKB)!
PKB w swojej koncepcji jest głuchym księgowym: Mierzy dolarową wartość wszystkich dóbr i usług końcowych, ale nie odróżnia osiągnięć konstruktywnych od destrukcyjnych. Jeśli naród zbudowałby tysiąc szkół, PKB by wzrosło. Jeśli jednak zburzyłby te szkoły, aby zbudować tysiąc więzień lub tysiąc bombowców, to znowu PKB by wzrosło.
[Uwaga redakcji: Albo w odniesieniu do rzeczywistego codziennego życia w Niemczech: Rozbiór nowoczesnych i przyjaznych dla środowiska elektrowni, takich jak w Hamburgu, aby Niemcy były bardziej podatne na szantaż w kwestiach energetycznych, aby w dużej mierze oderwać się od konkurencyjnej energii…]
W ramach takiego systemu arytmetycznego koszty społecznego upadku, katastrof klimatycznych i exorbitantnych kosztów ogólnych kompleksu militarnoprzemysłowego w magiczny sposób przekształcane są w „produktywne” działania. Zaciąganie odsetek przez sektor finansowy również uznano by za usługę, aby mogło to zostać zakwalifikowane jako wkład do PKB:
Bogactwo nie jest już oceniane na podstawie gromadzenia użytecznych rzeczy, takich jak infrastruktura, edukacja, zdrowe ekosystemy!
Bogactwo jest oceniane wyłącznie według obiegu pieniądza: Neoliberalizm zdołał zindoktrynować społeczeństwo w taki sposób, aby same przyspieszenie obiegu kapitału – nawet jeśli ten kapitał przepływałby z jednej kieszeni podatnika do kieszeni firmy zbrojeniowej i z powrotem do spekulacyjnych instrumentów finansowych – …
… było funkcjonalnie identyczne z tworzeniem prawdziwego dobrobytu, jak na przykład budowa uniwersytetów czy szpitali!
Wydatki finansowane przez ropę i permanentny militarny keynesizm czasów powojennych stanowiły fizyczne ramy dla tego oszustwa, podczas gdy alchemia rachunków według PKB dostarczała matematycznych uzasadnień: To system, który potrafi sam ogłosić siebie jako zamożny, podczas gdy jednocześnie pochłania własne fundamenty!
Intelektualna awangarda kanonizowała jednocześnie nowy fikcyjny system takiego rozliczenia. Przedstawiła nowy porządek jako triumf „wolnego rynku” nad „państwem opiekuńczym”. W rzeczywistości ustanowiła ideologiczną nadbudowę dla systemu, w którym władza państwa, drukowanie pieniądza fiducjarnego, militarne wprowadzenie systemu petrodolarów i ratowanie instytucji finansowych miała absolutną dominację jak nigdy dotąd.
„Wolny rynek”, zdefiniowany przez neoliberałowe establishment, znajduje się pod nadzorem Fed, jest chroniony przez Pentagon i zabezpieczony przez powracające nadwyżki petrodolarów z departamentu skarbu. To, co Friedman, Hayek i chłopcy z Chicago stworzyli – a teraz oparte na trwałej infrastrukturze instytucjonalnej, do której inspirację stanowiło memorandum Powella – nie było długoterminowym rozwiązaniem, lecz odpowiadało tylko jednorazowej nocy pijaństwa:
Wielkiej wewnętrznej dewaluacji gospodarki krajowej poprzez likwidację jej nagromadzonych wartości!
Prywatyzacja infrastruktury, usług publicznych, edukacji i opieki zdrowotnej była zasadniczo zastosowaniem strategii „spatial fix” [przestrzennego rozwiązania] do własnego kraju: Jest to systematyczne wyczerpywanie zysków z zasobów, które były budowane przez pokolenia. Nigdy nie było to zrównoważonym źródłem wzrostu: Przeciwnie, system pożera swoje własne ograniczone zapasy!
Gdy tylko zyski z tej jednorazowej likwidacji zostałyby wyczerpane, strategia znalazłaby się w martwym punkcie. Ponieważ był to jedynie ratunkowy wyprzedaż dóbr publicznych, ale po ich wyczerpaniu system byłby zmuszony podjąć swój ostatni ratunek:
Tymczasowe rozwiązanie – kredyty na przyszłość, która niekoniecznie musi już istnieć!
Na początku lat 80. XX wieku ta architektura została całkowicie wdrożona. Bretton Woods 2.0 opierał się na trzech wzajemnie wzmacniających się filarach, przy czym:
- petrodolar stworzył trwały strukturalny popyt na dolara!
- monetarystyka wymuszała dyscyplinę wewnętrzną!
- neoliberalne reformy pracy i finansów zatrzymały spadek stopy zysku!
Społeczeństwo zostało jednocześnie odpowiednio „odnowione” w odniesieniu do wymagań nowego porządku!
System nie został uratowany przez rozszerzenie przestrzennego rozwiązania za granicą, lecz poprzez zastosowanie swojej brutalnej logiki wewnątrz, szczególnie poprzez:
- Intensyfikację eksploatacji pracowników!
- Konsolidację kapitału monopolowego!
- Przykrycie tego konstruktu językiem rzekomej „wolności”!
Do tego doszedł ostatni, decydujący sztuczny trik:
Fikcyjny kapitał generował teraz fikcyjne zyski przez fikcyjne księgowanie, które przekształcało liczby w prawdziwe bogactwo!
Posłuszny, neoliberalny krajobraz medialny przedstawiał to wszystko jako postęp społeczny:
Maszyna nie jest już zoptymalizowana do wytwarzania dóbr, lecz tylko do pozostawiania długów!
Teraz brakowało tylko nowego typu człowieka, który miałby zaludnić ten piękny nowy świat. Ostateczny neoliberalny konstrukt – self, które zostało postawione w stan odpowiedzialności:
- istota, która nie potrafi już wyobrazić sobie świata poza wąskim, neoliberalnym horyzontem!
- podmiot, który notorycznie ponosi odpowiedzialność za stany, których nie stworzył!
- istota, która bez końca kupuje rozwiązania problemów o politycznym pochodzeniu!
- podmiot, który bez końca dąży do optymalizacji swojego życia, którego parametry są jednak ograniczane przez siły znajdujące się poza jego kontrolą.
Ciąg dalszy część 5 następuje
Przekład: UNSER-MITTELEUROPA
Bibliografia
Lewis F. Powell Jr., „Memorandum poufne: ‘Atak na amerykański system wolnego rynku,’” memorandum do Eugene’a B. Sydnora Jr. (23 sierpnia 1971); przedrukowane w Congressional Record, Vol. 118, cz. 9 (26 kwietnia 1972), s. 11875–11880.
Lee Edwards, The Power of Ideas: The Heritage Foundation at 25 (1997), s. 15–28; Manhattan Institute for Policy Research, Annual Report 1978 (1978), s. 3; oraz Murray Friedman (red.), The American Enterprise Institute: A Fifty-Year History (1992), s. 45–78.
Business Roundtable: The First Ten Years (Waszyngton, DC: Business Roundtable, 1982), s. 3.
Mark Green, Who Runs Congress? (1979), s. 45; oraz Thomas B. Edsall, The New Politics of Inequality (1984), s. 128
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
U P A D E K E U R O P Y !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)
Ähnliche Beiträge:
Die wichtigsten Nachrichten jeden Morgen
Aktuelle Nachrichten direkt in Ihr Postfach. Kostenlos abonnieren und jederzeit wieder abmelden.