W XX wieku pojęcie „suwerenności” zostało zasłonięte przez pojęcie „wolności” | Źródło: UM AI wygenerowane
W 1950 roku CIA oficjalnie założyła Kongres dla Wolności Kulturalnej (CCF), daleko idącą inicjatywę, której celem było stworzenie liberalnej, demokratycznej i antykomunistycznej elity kulturalnej w całym Zachodzie.
Ryan Perkins o duchu w maszynie z narzędziami „CCF” i „Szkole Frankfurckiej” – część 1b
Pod kierownictwem agentów takich jak Michael Josselson i James Jesus Angleton – szef wywiadu kontrwywiadowczego CIA i miłośnik nowoczesnej poezji – Kongres dla Wolności Kulturalnej [CCF – Congress for Cultural Freedom] przekształcił się w kulturalną superpotęgę:
- CCF organizował konferencje, promował pisarzy i artystów oraz subwencjonował ponad dwadzieścia renomowanych czasopism, w tym Encounter w Wielkiej Brytanii, Der Monat w Niemczech czy Preuves we Francji.
- CCF finansował tłumaczenia książek, wystawy sztuki i wydarzenia akademickie.
Do końca lat 50. CCF stał się tym, co autorka Frances Stonor Saunders w swojej przełomowej książce „Who Paid the Piper?” z 1999 roku…
… nazwała „najważniejszym sponsorem życia intelektualnego w Europie Zachodniej”!
Misja Kongresu dla Wolności Kulturalnej [CCF] była jasna. Jego celem było…
- zdobycie serc i umysłów [nowej] lewicy [stworzonej przez CIA]!
- wspieranie lewicy, która odrzucała komunizm, klasową świadomość i konflikty klasowe!
Celem była [nowa] lewica, która…
… nie kwestionowała materialnej struktury kapitalizmu, ale utrzymywała aurę intelektualnego radykalizmu!
W przeciwieństwie do amerykańskiej prawicy, która traktowała socjalizm jako monolit, CIA różnicowała różne odcienie czerwonych grup docelowych:
Zdesperowani komuniści, trockiści, socjaldemokraci i byli marksistowie byli postrzegani jako użyteczne przeciwwagi dla marksistowskiej analizy klasowej. CIA dążyła do stworzenia burżuazyjnej i szanowanej lewicy, która piła espresso w paryskich kawiarniach, ale nie wódkę w salach Kremla!
[Uwaga redakcji: W zachodnim mainstreamie zbrodnie „trockistów” –paradygmatycznych pomocników i globalnych żołnierzy Atlantystów od „godziny zero” [1917] przeciwko ZSRR – są przypisywane „stalinistom” lub celowo z nimi mylone!].
Za fasadą prywatnych fundacji, czasopism literackich i elitarnych akademickich konferencji…
… CIA finansowało ten ogromny ekosystem antykomunistycznych lewicowych intelektualistów!
To, co zaczęło się jako próba promowania liberalnej demokracji i powstrzymywania stalinizmu, wydało na świat zupełnie inne potwory. Poprzez finansowanie radykalnych artystów, trockistów, postmarksistów i niezadowolonych akademików, CIA przyczyniła się do rozwoju kultury krytyki:
Kultury, która ostatecznie miała zwrócić się przeciwko samemu liberalizmowi!
[Uwaga redakcji: To, co wygląda jak „wypadek przy pracy”, dla zachodnich elit krajowych i społeczeństw w nich żyjących jest takim: Ale nie dla transnarodowych klanów oligarchicznych na górze – wręcz przeciwnie! One prawie że nie występują w analizach mainstreamu lub tylko niejasno i zamazanie, co pomaga transnarodowym kręgom doskonale ukryć się za swoimi podwójnymi graczami wśród elit krajowych.]
Później także grupy takie jak Fundacja Forda i Fundacja Otwartego Społeczeństwa George’a Sorosa przejęły i kontynuowały elementy tej misji.
Tymczasem ideologiczne potomstwo wspomnianego środowiska często nazywane jest „przebudzonym” lewicowcem. Dla wielu konserwatystów, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, wydają się oni być idealnym przykładem wieloletniej marksistowskiej subwersji. Ironią jest to, że początki tego ruchu nie mają miejsca w korytarzach Kremla, ale w gabinetach Waszyngtonu, w Langley [siedzibie CIA] i Nowym Jorku:
Duch w maszynie nie jest komunistycznym konstruktem, lecz wynikiem narzędzia zimnej wojny!
Była to broń stworzona, aby zwalczać wroga – ale ostatecznie skierować swoje „krytyczne energie” przeciwko swoim twórcom [Uwagi redakcji: Chodziło o konkurujące elity krajowe, ale nie globalistów].
Trockiści, artyści abstrakcyjni, muzycy atonalni i dziwna nowa lewica
Wielu myślicieli, których CIA wspierała za pośrednictwem pośredników, pierwotnie było blisko związanych z marksizmem lub trockizmem. Na przykład Irving Kristol, współredaktor „Encounter” i późniejsza jedna z postaci założycielskich neokonserwatyzmu, był kiedyś młodzieżowym trockistą. Arthur Koestler, autor „Finsternis am Mittag”, był byłym członkiem Kominternu, który przekształcił się w antyradzieckiego polemistę. Oni i podobni im stali się ideologicznymi najemnikami na polu bitwy idei zimnej wojny – nagradzani nie tylko pensjami, ale także prestiżem i publicznymi platformami.
Ale nie tylko idee były finansowane – także estetyka. W jednym z najbardziej surrealistycznych rozdziałów zimnej wojny, CIA tajnie wspierała ekspresjonizm abstrakcyjny: dla ruchu artystycznego, który wówczas uważany był za radykalny, nonkonformistyczny i uparty indywidualistyczny. Jackson Pollock, Mark Rothko i Willem de Kooning – którzy teraz wszyscy uważani są za typowych amerykańskich artystów – byli międzynarodowo promowani, aby udowodnić, że liberalne społeczeństwa mogą rodzić awangardową kreatywność, nietkniętą cenzurą czy socjalistycznym realizmem. [CIA podbijała ceny odpowiednich dzieł sztuki na aukcjach, aby stały się one „na topie“ w „towarzystwie“].
Również muzyka była używana jako broń. Atonalne i dodekafoniczne kompozycje Arnolda Schönberga i Pierre’a Bouleza były propagowane w całej Europie jako dysonansowe metafory wolności i złożoności. Sowieci preferowali Czajkowskiego i symfoniczne hymny socjalistyczne – CIA oferowała dysonans i spontaniczność:
„Pierrot lunaire”, Op. 21: „I. Mondestrunken” Giuseppe Sinopoli Arnolda Schönberga
Chociaż artyści i kompozytorzy często nie mieli pojęcia, że ich kariery były promowane przez Langley, instytucja CCF nadała im kulturalny prestiż – a co ważniejsze, ukształtowała intelektualny teren, który miał rozwijać się w następnych dziesięcioleciach.
Szkoła Frankfurcka i rozwój krytyki kulturowej
Podczas gdy CIA finansowała to, co uważała za „poważną” antykomunistyczną lewicę, w amerykańskim świecie akademickim rozwijał się inny nurt intelektualny – równolegle, ale nieodłączny.
Szkoła Frankfurcka, oficjalnie znana jako Instytut Badań Społecznych [IfS], uciekła w latach 30. z [nadchodzącego] nazistowskiego Niemiec i przeformułowała się na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Myśliciele tacy jak Theodor Adorno, Max Horkheimer, Herbert Marcuse i później Jürgen Habermas odrzucili politykę klasową i próbowali reinterpretować marksizm z perspektywy kultury, psychologii i ideologii.
Niezadowoleni z radzieckiego modelu Stalina, a jednocześnie sceptyczni wobec kapitalistycznej demokracji, argumentowali, że kultura, a nie klasa – to nowe pole walki. Atakowali mass media, konsumpcjonizm i technokratyczną racjonalność jako narzędzia kontroli społecznej. Ich prace stanowiły teoretyczne fundamenty dla tego, co później miało stać się Krytyczną Teorią, polityką tożsamości i bagna nowoczesnej dyskusji o „sprawiedliwości społecznej”.
Chociaż CIA nie finansowała Szkoły Frankfurckiej bezpośrednio – w rzeczywistości relacje były czasami wrogie – to kulturalna infrastruktura CIA stworzyła atmosferę, w której idee Szkoły Frankfurckiej mogły się rozwijać. Inwestycje CIA w wolność akademicką, wydziały humanistyczne i antykomunistycznych intelektualistów otworzyły drogę dla radykalnych krytyków kapitalizmu, aby znów zaistnieli w dyskursie społecznym – choć przez pryzmat kulturowy, a nie klasowy.
[Uwaga redakcji: Finansowanie Szkoły Frankfurckiej przez CIA po 1945 roku wcale nie było potrzebne, ponieważ od tego momentu finansowanie IfS było przejęte przez strefę okupacyjną – BRD, która przysługiwała na to pod dowództwem sojuszniczym. Wcześniej, w ważnym i decydującym okresie zakupu Szkoły Frankfurckiej [IfS], który jest w dużej mierze pomijany w historii publicznej, tj. od 1923 do 1932 (w Niemczech) oraz od 1932 do 1945 (na Zachodzie i międzynarodowo), pieniądze prywatnego darczyńcy – Hermann Weil – który prywatnie już wówczas ofiarował Instytut Badań Społecznych [IfS] swoją fundację, były zdecydowanie wystarczające.
O wczesnym i założycielskim okresie Szkoły Frankfurckiej od 1923 do 1932 roku w Republice Weimarskiej przed tym, jak „frankfurccy kulturowi bojownicy” wyjechali do zachodu przez Szwajcarię, Francję i Londyn oraz do ich „zmartwychwstania” na miejscu w strefie okupacyjnej BRD po 1945 roku – do dzisiaj nie jest w ogóle mówione publicznie z uzasadnionych powodów. Bowiem to zakłóciłoby opowieści o Atlantyku po II wojnie światowej.
Herbert Marcuse pracował przed 1945 rokiem w biurze informacji wojennej (Office for War Information – OWI) oraz w OSS (Office of Strategic Services – poprzedniku CIA) w Departamencie R&A Research & Analyses Branch OSS. Po wojnie był jeszcze w Departamencie Stanu jako szef biura „Badań wywiadowczych – Europa Środkowa”. W 1950 roku Herbert Marcuse osiedlił się ostatecznie w Kalifornii, gdzie uczył na uniwersytetach Brandeis i San Diego, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1979 roku.
Natomiast Adorno i jego współpracownicy – odpowiadając na wezwanie do re-edukacji nowej BRD – szybko w 1945 roku wrócili do Europy, czyli z powrotem do strefy okupacyjnej BRD, aby zrealizować projekt „Szkoły Frankfurckiej” na miejscu, co w 1923 roku w Republice Weimarskiej zostało przygotowane na kilka dekad wcześniej z pieniędzy prywatnych na „czasy późniejsze” – tak, na czasy dekad później.
Zwykły człowiek z ulicy nie miał w latach dwudziestych nawet horyzontu czasowego jak dzisiaj, tj. plus/minus 14 dni, lecz z powodu kryzysów gospodarczych zorganizowanych przez Atlantyk, aby wywalczyć radykalne partie polityczne, miał horyzont czasowy do nagłego przetrwania, który nie sięgał dłużej niż 24 godziny: To była idealna atmosfera, aby rozpocząć długofalowe projekty niezauważanie przez masy. Koniec uwag redakcji].
Pod koniec lat 60. Herbert Marcuse [z USA] stał się guru Nowej Lewicy: w książkach takich jak „Jednowymiarowy człowiek” potępiał zarówno kapitalistyczne, jak i komunistyczne społeczeństwa jako systemy ucisku. Jego najbardziej trwała idea – „represyjna tolerancja” – twierdziła, że liberalna tolerancja umożliwia dominację, dając przestrzeń dla reakcyjnych idei do rozwoju. To paradoks stał się centralną zasadą radykalizmu kampusowego, a następnie progresywnej ortodoksji.
[Uwaga redakcji: To również oznaczało „Nierówny przywilej dla wszystkich!”, które pozostało aktualne na Zachodzie do dzisiaj.]
Herbert Marcuse, główny ideolog Szkoły Frankfurckiej w wywiadzie przeprowadzonym przez Bryana Magee (1977) | Źródło: YouTube – https://www.youtube.com/watch?v=0KqC1lTAJx4
Rewolucja hipisowska: „Nie w fabrykach, ale w twojej głowie!”
Ideologiczne nasiona, które zostały zasiane przez Kongres dla Wolności Kulturalnej [CCF] i jego sponsorów, zakwitły w najbardziej żywej i niespodziewanej formie w ruchu hipisowskim lat 60., zjawisku wzmocnionym przez potężną siłę demograficzną: Wchodzenie w dorosłość ogromnej generacji baby boomerów po wojnie. Ta niespotykana kohorta młodych ludzi, skoncentrowana na kampusach uniwersytetów, stanowiła potencjalną bombę zegarową dla ustalonego kapitalistycznego porządku. Gdyby ta generacja została zmobilizowana przez tradycyjne, klasowo świadome socjalistyczne ruchy, mogłaby stanowić fundamentalne, materialne zagrożenie dla systemu: Zamiast tego, ideologia subiektywizmu…
… wyhodowana przez antykomunistyczną lewicę skutecznie zneutralizowała demograficzną bombę zegarową!
Podstawowe zasady ruchu hipisowskiego – nieufność wobec autorytetów, odrzucenie materialistycznej kultury konsumpcyjnej oraz dążenie do osobistej wolności przez psychedeliki, wyzwolenie seksualne i duchowość zwichrowaną wschodnią – idealnie odzwierciedlały decydujące odejście, które CIA finansowała: Od radykalizmu,…
… który zrezygnował z klasycznej świadomości [według przepisu CIA] na rzecz subiektywnej transformacji!
Podczas gdy beatnicy stanowili intelektualną awangardę, hipisi stali się masową armią tej nowej lewicy.
[Uwaga redakcji: Beatnikowie to przedstawiciele i naśladowcy amerykańskiej subkultury późnych lat 50. i wczesnych lat 60., którzy sprzeciwiali się materializmowi, kulturowemu przymusowi i konformizmowi społeczeństwa powojennego. Termin został wprowadzony 2 kwietnia 1958 roku przez dziennikarza Herba Caena w San Francisco Chronicle. Połączył słowo Beat (pożyczone z pokolenia Beat) z końcówką radzieckiego satelity Sputnik, aby poprawić publiczny wizerunek ruchu jako komunistycznego lub nieamerykańskiego.
Ruch ten uważany był za bezpośredniego przodka późniejszej kontrkultury z lat 68 i ruchu hipisowskiego późnych lat 60. Koniec uwagi redakcji].
CIA finansowała kiedyś sztukę abstrakcyjną i atonalną muzykę, aby udowodnić kreatywną wolność Zachodu: Dekadę później spadkobiercy tego estetycznego buntu tworzyli psychedeliczne plakaty i dysonansowe rockowe hymny – nie dla Departamentu Stanu, lecz przeciwko wojnie w Wietnamie i „systemowi”.
Ta zmiana od materialnego do kulturowego i duchowego była ostatecznym, choć niezamierzonym zwycięstwem projektu CIA. Baby boomers nie dążyli do przejęcia środków produkcji, lecz do transformacji samej ludzkiej świadomości. Preferencja hipisów dla transformacji osobistej i symbolicznych gestów nad solidarnością klasową przekierowała rewolucyjną energię całego pokolenia z obszarów gospodarki do subiektywnych sfer. To przekierowanie kwestionowało normy burżuazyjne, ale rozrywało z kolei zbiorowe działanie i…
… pozostawiało podstawowy kapitalistyczny porządek nietknięty!
Rewolucja odbyła się nie w fabrykach, ale w głowach – koncepcja, która miała na celu zneutralizowanie demograficznego zagrożenia ze strony baby boomerów, nawet jeśli ruch hipisowski zdawał się być radykalnym przełomem.
Ciąg dalszy w części 1c nastąpi
Tłumaczenie: UNSER-Mitteuropa
- Część 1a serii Ryana Perkin, „Jak w zimnej wojnie jeszcze wciąż powstawały wojny kulturowe!”, znajduje się: TUTAJ HIER
- Serię „Duch w maszynie – Jak CIA stworzyła współczesną lewicę i dlaczego prawica wciąż myśli, że to marksistowska intryga” w oryginale w języku angielskim można znaleźć: TUTAJ HIER
O autorze: Ryan Perkins jest starszym analitykiem i redaktorem Głównego Zindykatora Gospodarczego. Mieszka w Pekinie. Jego analizy były publikowane w międzynarodowych mediach, takich jak „The Atlantic Magazine” i były wykorzystywane przez firmy oraz think tanki. Jego blog na Substacku osiągnął 49. miejsce w kategorii „Wiadomości światowe i polityka”.
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
U P A D E K E U R O P Y !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)
Ähnliche Beiträge:
Die wichtigsten Nachrichten jeden Morgen
Aktuelle Nachrichten direkt in Ihr Postfach. Kostenlos abonnieren und jederzeit wieder abmelden.