web analytics

Ob „Głęboki Państwo“ czy „Filantropia“: Kukiełka UE zawsze tańczy w ten sam sposób | Zdjęcie: UM AI wygenerowane

W tej części serii „Duch w maszynie” Ryan Perkins pokazuje, w jaki sposób atlantycki hegemon może zaangażować różnych „marionetkarzy” do obsługi swojej europejskiej kukiełki, w zależności od zmieniających się potrzeb, ale z zawsze tym samym celem edukacyjnym.

Ryan Perkins: Od zimnowojennych do rewolucjonistów campusowych z upadkiem ideologicznych ram – część 1c

W 1967 roku CCF [Congress for Cultural Freedom], sponsorowane przez CIA, załamało się, gdy dziennikarze śledczy „New York Times” i magazynu „Rampart” ujawnili tajne finansowanie CCF przez CIA. Ten skandal wywołał głęboką kryzys legitymacji intelektualistów zaangażowanych w swoje projekty. Program ideologicznej manipulacji, finansowany przez państwo, został ujawniony i nie mógł już dłużej funkcjonować. Skandal ten miał miejsce w krytycznym momencie, kiedy Zachód w kraju i za granicą borykał się z podwójnym zagrożeniem.

W latach 70. XX wieku rozpoczął się upadek antykomunistycznego ekosystemu intelektualnego i socjalizmu w stylu ZSRR, który przestał być jedynym zagrożeniem dla Zachodu:

System [na Zachodzie] czuł się atakowany od wewnątrz i z zewnątrz!

Ruchy na rzecz praw obywatelskich stawiały bardziej radykalne żądania zmiany systemu i łączyły swoją walkę z ruchami antykolonialnymi, które na całym świecie zyskiwały na sile.

Wojna w Wietnamie i kryzysy gospodarcze skłoniły nową generację do kwestionowania nie tylko komunizmu, ale także amerykańskiego liberalizmu. Radykalne elementy na uczelniach, które przeczytały Marcuse’a i Fanona, zaczęły teraz nie tylko wytykać Stalina, …

… ale także Pentagon, Wall Street oraz zarządy korporacji!

Ironią było, że te wydarzenia wyrosły z wnętrza tych instytucji, które dzięki liberalizmowi powstały podczas zimnej wojny i z reguły były przez nią finansowane. Wiele osób zawdzięczało swoje akademickie pozycje na uniwersytetach boomowi ekspansji w latach 50. i 60., …

… który znowu był finansowany przez państwo bezpieczeństwa narodowego!

Ponieważ tajny, państwowo sponsorowany program ideologicznej manipulacji został w międzyczasie ujawniony, rozbita i stał się niemożliwy do utrzymania, wymagał nowego podejścia. Program musiał zostać uproszczony, zracjonalizowany i usprawiedliwiony. Rozwiązanie polegało na tym, aby w przyszłości zrealizować prywatyzację i instytucjonalizację tego programu.

[Notatka redakcja: Wojna kulturowa w USA i w kręgach transnarodowych była początkowo koordynowana przez Psychological Strategy Board [PSB]. Ta amerykańska instytucja przekształcania została założona w kwietniu 1951 roku w ramach administracji Harry’ego Trumana, aby określić ogólne cele i jednocześnie zsyntetyzować różne programy kondycjonowania różnych organizacji związanych z wojną psychologiczną. PSB organizowano departamentowo i było to podobne do słynnych, obecnie kontrowersyjnych, tzw. Inter-Agencies. W 1953 roku PSB zostało rozwiązane i przekształcone w Operations Coordination Board [OCB].

Operations Coordinating Board został zakończony 19 lutego 1961 roku przez prezydenta Kennedy’ego z powodu kontrowersyjnych działań. Jednak John F. Kennedy przeżył jedynie do 1963 roku. W tym czasie znaczna część prac OCB była już kontynuowana przez inne organy, takie jak Planning Coordination Group (PCG) w zgodzie z prezydenckim wytycznym „Covert Operations NSC 5412/12” z 1955 roku lub przez tzw. Special Group, która była związana z National Security Council (NSC).

Pod administrowaniem Reagana PCG – zgodnie z dokumentem NSC NSDD-159 – była specjalną grupą do przeglądu i koordynacji operacji wywiadowczych i ukrytych (covert operations). W grupie tej znajdowali się przedstawiciele biura wiceprezydenta, a także Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Ministerstwo Obrony, CIA oraz szefowie sztabów wojskowych, a samą grupę kierował zastępca doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego.

PSB/OCB wraz z jego obskurnymi organizacjami potomnymi miały w kolejnych dziesięcioleciach wprowadzić ukryty koncept, aby …

… obalić unikalność globalnego europejskiego modelu filozofii!

Ponieważ ten model stawał w opozycji do atlantyckiego modelu imperialnego i kolonialnego jako rzeczywiste zagrożenie. Europejska wizja świata i jej model filozoficzny opierały się na historycznych prądach, które sięgały od humanizmu przez Oświecenie po komunizm i socjalizm, wszystkie odwołując się do …

… zsekularyzowanego chrześcijaństwa, każda z nich była podparta filozoficznie przez Hegla i Marksa!

Przeciwko wiodącej pozycji tego modelu wśród czołowych lewicowych filozofów Europy w tym czasie podjęto kroki, wskazując, że amerykańska wojna psychologiczna zrezygnowała z frontalnego ataku na ten model filozoficzny, ale ukierunkowała się na pojedyncze pojęcia wartości, aby w ten sposób w sposób mniej zauważony przez ogół społeczeństwa, krok po kroku wydobyć elementy tego całego budynku filozoficznego, doprowadzając do jego upadku przy możliwie najmniejszym hałasie, w końcu tylko z pewnym opóźnieniem. Do tej strategii pasował rozpaczliwy i ryzykowny prób zachodnich wychowawców i kuratorów …

… by zastąpić Hegla wartościowym niszczycielem i fundamentalnym krytykiem par excellence, Fryderykiem Nietzsche!

Na przestrzeni lat i z wielką strategiczną cierpliwością, dotychczasowe stałe elementy europejskiego fundamentu wartości systematycznie, krok po kroku – możliwie niezauważalnie dla ofiarujących obywateli – zaczęły być likwidowane, aby pojęcia o długiej tradycji w zachodnich kierunkach wartości, takie jak:

    • rozum zastępować życiem pragnienia!
    • historii świata zastępować końcem [świata] historii!
    • prawdę zastępować uczuciami i relatywizmem!
    • podmiot zastępować iluzjami Ja!
    • wiarę w postęp zastępować dystopiami i zagładą!
    • kapitał i pracę zastępować cywilizacją i naturą!
    • możliwości intelektualne zastępować technologiczną uległością!
    • kulturę rodziny zastępować nieufnością płci i walką genderową!
    • zdolności rozumowe zastępować nieprzewidywalnością i irracjonalnością!
    • wartości per se zastępować nagim materializmem!
    • pojęcie Boga zastępować ateizmem!
    • sens życia zastępować nihilizmem!

Jednak rozwój ten nie objął całej ludzkości, lecz jedynie obywateli tych krajów mniejszości światowej, które były stale narażane na atlantyckie echa i propagandę w tzw. Zachodzie.

Różnice w zachowaniu wyborczym między zachodnim a środkowym Niemcami – w mowie strefy okupacyjnej lepiej znane jako wschodnie Niemcy – umożliwiają dzisiaj zaprezentowanie dowodu co do tego, jak różne są wyniki wyborów wśród populacji, które przez czterdzieści lat …

… atlantyckiej propagandy i reformatorskiego wychowania przez mur w zimnej wojnie miały całkowicie „przegapić”!

Koniec notatki redakcyjnej.]

Zadanie [kontynuacji ideologicznej manipulacji] zostało przekazane dużym prywatnym fundacjom, przede wszystkim Ford Foundation, a następnie Open Society Foundations (OSF) George’a Sorosa. Rolą Ford Foundation było związywanie radykalnych energii rewolucyjnych ruchów politycznych i kierowanie ich do ugruntowanego prawnie politycznego systemu. Radykalna dynamika miała być przekształcana w reformistyczną ospałość. W tym celu Ford Foundation przyznawała fundusze, które umożliwiały poparcie radykalnej krytyki, takiej jak wobec zachodniej hegemonii, patriarchatu czy kapitalizmu. To intelektualne filary, takie jak polityka tożsamości, intersekcjonalność i krytyka systemowa, które później spotkały się z krytyką jako „ideologia Woke”. Gdy finansowanie Ford Foundation mogło stworzyć nową rewolucyjną awangardę, George Soros’ Open Society została obdarzona zadaniem przywołania armii mas.

Obie instytucje wspólnie rozwiązały problem legitymacji CIA: finansowały ten sam szeroki zakres działalności intelektualnej, prawnej i obywatelskiej, co promowanie indywidualnych praw, wartości liberalno-demokratycznych i teorii społecznych, które promowały osobiste wyzwolenie przez transformację jednostki zamiast walki klasowej i zmiany strukturalnej. Program ten obecnie działa …

… pod otwartym sztandarem filantropii zamiast tajnych operacji służb bezpieczeństwa narodowego!

Wystąpienie Jurija Bezmenowa

Jurij Bezmenow nie był mistrzem szpiegostwa, lecz jedynie podrzędnym agentem KGB i oportunistą, który w latach 70. defected do Zachodu, a jednak jego (polityczne) nauki uczyniły go cenniejszym niż tajne dokumenty. Po osiedleniu się w Kanadzie i zbliżeniu do CIA i sprzymierzonych sieci wywiadowczych, rozpoczął nową karierę jako wykładowca i prorok zagłady. Jego przesłanie, wygłoszone z przekonującym tonem człowieka, który spojrzał w przepaść, było proste i równocześnie przerażające: Związek Radziecki nie wygrał zimnej wojny za pomocą rakiet ani szpiegów, ale przez długi, systematyczny proces „ideologicznej subwersji” – co określał jako „aktyczne działania” – mające na celu rozkładanie Zachodu od wewnątrz.

Wywiad z Jurijem Bezmenowem:

Bezmenow stwierdził, że większość radzieckiej działalności wywiadowczej nie stanowiła szpiegostwa w tradycyjnym sensie – jak kradzież sekretów czy obracanie agentów – ale coś znacznie bardziej podstępnego: działania ZSRR przyczyniały się jedynie do manipulacji opinią publiczną, formowania rzeczywistości, stopniowego osłabiania tożsamości narodowych przez naukę, media i instytucje kulturalne. Bezmenow nakreślił cztery fazy takiej subwersji:

  • najpierw następuje demoralizacja przez podważenie wartości i zbiorowej pamięci – proces, który według szacunków trwa piętnaście do dwudziestu lat;
  • następnie następuje destabilizacja, która w ciągu od dwóch do pięciu lat koncentruje się na gospodarce, stosunkach zewnętrznych i systemach obronnych;
  • to prowadzi do kryzysu, który wywołuje gwałtowną zmianę władzy;
  • na koniec następuje normalizacja, w której nowy reżim pod przykrywką przywracania porządku cementuje swoją kontrolę.

Była to przerażająca wizja dla amerykańskich konserwatywnych prawic, które, zaniepokojone zamachami w latach 60. i 70., uważały tego rodzaju rozwój za całkiem prawdopodobny.

Jednak twierdzenia Bezmenowa były czystą fantazją. Jednak jego wersja była doskonale dopasowana do obaw jego publiczności. Kręgi konserwatywne, które najbardziej przerażały wschodząca krytyczna lewica – radykałowie kampusów, demonstrujący przeciwko wojnie, feministki, krytycy imperium – oferowały Bezmenowowi kuszącą diagnozę: Potwór, którego się obawiali, nie wziął się z amerykańskiego dobrobytu i sprzeczności …

… sam w sobie, lecz był inspirowaną przez Kreml komunistyczną spiskiem!

Powstała chaos nie był symptomem wewnętrznych sprzeczności [atlantyckiego] systemu, lecz był wynikiem konspiracji. Wróg nie znajdował się w środku, lecz był na zewnątrz.

Timing Bezmenowa był doskonale dobrany, ponieważ jego ostrzeżenia idealnie wpisywały się w zeitgeist programu „Rano w Ameryce” nowo wybranego prezydenta Ronalda Reagana z rosnącą paranoją Establishmentu, które głosiło, iż system jest poza kontrolą. Jego skrupulatnie skonstruowana fantazja podtrzymywała twierdzenia już wschodzącego neokonserwatywnego ruchu, który był zdeterminowany, aby stawić czoła rosnącym wydatkom wojskowym w czasach zimnej wojny: To zapewniło Bezmenowowi wsparcie najbardziej paranoidnych elementów aparatu bezpieczeństwa i zapewniło mu bilet pierwszej klasy na promocyjny pociąg amerykańskich służb wywiadowczych.

Sekretarz obrony Donald Rumsfeld, przedstawiciel i jastrząb wschodzących neokonserwatystów:

Jednak trwałe dziedzictwo Bezmenowa miało charakter nie strategii, lecz mitologii: Wśród populistycznych prawicowych ideologów ugruntował on utrwaloną wiarę, że długi marsz kulturowego marksizmu przez instytucje nie był paranoidalną fantazją, lecz udokumentowanym faktem: Była to konspiracja, …

… która prowadziła aż do Moskwy, ale nie można jej przypisać niezamierzonym skutkom wewnętrznych sprzeczności własnego systemu!

Ironia polegała oczywiście na tym, że ideologiczna subwersja, tak bardzo obawiana przez prawicę, nie była dziełem radzieckich agentów, lecz produktem projektu amerykańskiego aparatu bezpieczeństwa [CIA & Agency Interagency], który promował i eksponował te krytyczne głosy, które dotychczas odwiedziły konserwatywny świat wyobraźni:

Bezmenow dostarczył im ducha do polowania, z którego od tej pory nie mogli się uwolnić!

Conclusio: Duch w maszynie i nadchodząca architektura

Zarysowany w tym eseju łuk pokazuje, że gorzka polaryzacja dzisiejszych wojen kulturowych – jak zażarte walki o teorię rasy krytycznej, ideologię gender i podstawy samej prawdy – nie wynikała z kulminacji inspirowanej przez Kreml marksistowskiej konspiracji. Raczej była ona konsekwencją zapomnianej wojny: efektem ukrytej amerykańskiej kampanii w czasie zimnej wojny, mającej na celu ocalenie kapitalizmu przed komunizmem i przekształcenie zachodniej lewicy według własnych wyobrażeń.

Choć CIA nie wynalazła samej krytycznej teorii rasy, aktywizmu na prawach transpłciowych ani innych wydumanych postaci nowoczesnej lewicy, to jednak finansowała ona i hodowała sztuczne, antykomunistyczne ekosystemy intelektualne, z których te nurty mogły się wywodzić.

Tolerowane – a nawet promowane – ruchy krytyki systemu przez aparat bezpieczeństwa pozwoliły na krytykę kapitalizmu jedynie z perspektywy kulturowej, ale nigdy z kalkulacji polityki klasowej. Postulowały one radykalną transformację społeczeństwa, nie z powodu świadomości klasowej czy analizy materialnej sił wytwórczych, ale z powodu radykalnej – a w końcu subiektywnej – transformacji jednostki. Nie podważając materialnej struktury kapitalizmu, ta wizja popadła w symboliczne gesty, estetyczne preferencje, aby bronić subiektywnych interpretacji rzeczywistości. Krytyka była dozwolona, ale tylko tak długo, jak długo nie stanowiła zagrożenia dla dominującej struktury władzy [na Zachodzie].

Wynikiem tego była generacja profesorów, dziennikarzy, artystów i aktywistów, którzy byli przesycone krytyką społeczną, relatywizmem, subiektywnością i moralną pilnością – klasa, której radykalna wiarygodność nie opierała się na analizie klasowej, lecz na opanowaniu języka dotyczącego tożsamości i reprezentacji.

Stale fragmentująca się tożsamość grupowa i spirala w dół w subiektywności, jaka została wytworzona przez tę ideologię, …

… pozostawiła za sobą zatomizowane społeczeństwo składające się z izolowanych, pozbawionych władzy jednostek!

Preferując estetyczne gesty i subiektywne doświadczenia względem krytyki strukturalnej, ta linia myślenia popadła w politycznie intensywny, ale strukturalnie nieszkodliwy nihilizm. Nowoczesne myślenie lewicowe stało się ideologicznym plasteliną:

Nieskończone przekształcanie, aby podobać się panującej elicie, ale niezdolne do przemiany w prawdziwe zagrożenie!

To, co miało początek jako broń zimnej wojny, obecnie stało się mechanizmem społecznej kontroli społeczeństw, które rozczarowane obiecaną demokracją, zostały odseparowane od swoich władców oraz od siebie nawzajem i gardzą technokratami, którzy działają bez legitymacji

To historia, jak CIA stworzyła nowoczesną lewicę. Ale to tylko połowa historii.

Pierwsza część tej serii śledziła pochodzenie kulturalnej lewicy aż do zarządów w Waszyngtonie i sal seminaryjnych amerykańskich fundacji.

W drugiej części zostanie przedstawione, jak te same instrumenty – język praw człowieka, maszyna społeczeństwa obywatelskiego, legalistyczne przywłaszczanie odmiennych opinii – są wykorzystywane za granicą jako broń w służbie nowego rodzaju imperializmu. Będziemy świadkami powstania kompleksu NGO, instytucjonalizacji „promowania demokracji” jako narzędzia do zmiany reżimów oraz cynicznego partnerstwa między National Endowment for Democracy [Krajową Fundacją na Rzecz Demokracji] a fundacjami Sorosa, które obaliły rządy od Polski do Ukrainy. Prześledzimy, jak ideologia „otwartego społeczeństwa” stała się preferowanym narzędziem transnarodowej klasy kapitalistycznej, która dzieli państwa wzdłuż granic etnicznych i tożsamościowych, jednocześnie udając, że jest opiekunem wolności.

Ciąg dalszy w części 2 nastąpi

Część 1a serii Ryana Perkinsa „Jak w czasie zimnej wojny powstały wojny kulturowe!” można znaleźć: TUTAJ HIER

Część 1b serii Ryana Perkinsa „Kongres dla Wolności Kultury” można znaleźć: TUTAJ HIER

Seria „Duch w maszynie – Jak CIA stworzyła nowoczesną lewicę i dlaczego prawica wciąż uważa to za marksistowski spisek” w oryginale w języku angielskim: TUTAJ HIER

O autorze: Ryan Perkins jest starszym analitykiem i redaktorem Global Economic Indicator. Mieszka w Pekinie. Jego analizy były publikowane w międzynarodowych mediach, takich jak „The Atlantic Magazine” i wykorzystywane przez firmy oraz think tanki. Jego blog na platformie Substack zajął 49. miejsce w kategorii „Wiadomości ze świata i polityka”.

Poniżej przedstawiona książka to ostateczna, poprawiona i rozszerzona edycja:

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

TERAZ ponownie w sprzedaży!
Autor zajmuje się islamem od prawie 30 lat. Ta książka, wydana wreszcie po raz pierwszy w Polsce, pokazuje islam w całej jego nieupiękrzonej rzeczywistości jako egzystencjalne zagrożenie dla wolności i demokracji na świecie. Jeden z czytelników napisał: „Jan Sobiesky – Austriak polskiego pochodzenia, pokazuje nam w swojej nowej książce, jakie niebezpieczeństwo na nas czyha: ´niebezpieczeństwo bycia podbitym przez wyznawców faszystowskiej ideologii o podłożu religijnym, która gardzi ludzką godnością – ISLAM – (a nie ´islamizm´)!´.”Do zamówienia bezpośrednio w wydawnictwie: capitalbook.com.pl/pl/p/Upadek-Europy-Marian-Pilarski/5494

 

 

 

 

 

 

***

W języku niemieckim ukazała się  nowa książka 

 

Nowa publikacja: 

Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”

Do zamówienia bezpośrednio ze strony:

https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887

 

 

 

 

 

 

 

***


Polityczna reklama KLUBU PARLAMENTARNEGO WOLNOŚCI Więcej informacji tutaj w ogłoszeniu o transparentności
(Eine politische Anzeige des FREIHEITLICHENPARLAMENTSKLUBS
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)

Die wichtigsten Nachrichten jeden Morgen

Aktuelle Nachrichten direkt in Ihr Postfach. Kostenlos abonnieren und jederzeit wieder abmelden.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert