Ryan Perkins: System załamał się pod ciężarem własnych ekscesów – część 4a

Nikt nie spodziewał się, że złoty wiek zakończy się tak szybko.

W czwartej części serii Ryan Perkins wskazuje, jak złoty wiek załamał się pod ciężarem swoich własnych ekscesów: jednocześnie staje się świadkiem śmiałej na nowo wynalezionej systemu, aby spotkać się z architektami tej powtórki.

Artykuł Ryana Perkinsa o końcu złotego wieku i nieograniczonych systemowych ekstrawagancjach – część 4a

Krótki przegląd wprowadzenia:

Od prymitywnej [kapitałowej] akumulacji do Pax Americana

Pierwsza część serii ukazała końcowy stan teraźniejszości. Dowiadujemy się, że obecny finansjalizowany system globalnego kapitału nie jest racjonalnym dystrybutorem zasobów, lecz systemem piramidalnym w skali geograficznej.

„Ekstremalne przywilej“ statusu waluty rezerwowej żyje z realnej pracy i zasobów [kolonialnej] peryferii. Ten przywilej nie jest darem; raczej przypomina szantaż. Gdy finansowe narzędzia nie są już w stanie egzekwować tego monopolu, następują środki kinetyczne [wojskowe].

Osiągnięcie ostatnich granic geograficznych w 1989 roku uniemożliwiło systemowi dalszy eksport kryzysów na zewnątrz. „Koniec historii” zasadniczo pokazał koniec [geograficznych ostatnich granic] świata. Z brakiem nowych przestrzeni do zdobycia system zwrócił się do wnętrza i konsumował swoją własną przyszłość poprzez finansjalizację – mówiąc inaczej, przez tymczasowe rozwiązania.

Wojny w 2026 roku nie są wypaczeniem!

Są przemocą, która spowodowała upadek systemu, który nie był w stanie dłużej opóźniać swoich sprzeczności.

Część druga zrekonstruowała pięćsetletni marsz, który doprowadził do tej ślepej uliczki. Mit stworzenia kapitalizmu – historia o wolnej wymianie dla wzajemnych korzyści – jest odsłonięty jako zasłona nad rzeczywistą nadakumulacją, poprzez:

• brutalne ogrodzenie wspólnot,
• ludobójstwo ludów rdzennej,
• niewolnictwo milionów, aby przyspieszyć rewolucję przemysłową.

Przez pięć stuleci system znosił swoje wewnętrzne sprzeczności – spadające stopy zysku oraz kryzysy nadakumulacji – podejmując przestrzenne wyjścia: w poszukiwaniu nowych kontynentów, nowych rezerw siły roboczej oraz nowych rynków.

Jednak mapa świata ma swoje granice, więc na początku XX wieku mocarstwa imperialne podzieliły świat między sobą. Teraz uwięzione w zamkniętym systemie…

… rywalizacja międzyimperialna skierowała się przeciwko sobie w dwóch wojnach światowych!

Przemoc, którą system zbudował, skierowała się zatem do wnętrza i pochłonęła stare imperia w katastrofie, która zbilansowała rachunki, spłaciła konta martwymi ciałami i otworzyła drzwi dla nowej hegemonialnej potęgi.

Część trzecia pokazała architekturę złotego wieku, „Pax Americana!”

Nie przyniosła ni pokoju, ni dobrobytu: to była franczyza, czyli globalny interes szantażowy, dzięki któremu stare imperialne potęgi Europy i Japonii zapewniły sobie część złotego wieku i wspinały się po łańcuchu wartości. Okazało się, że to złoty klatka opierała się na wymuszonych zależnościach, w której dobrobyt zachodu stanowił wynagrodzenie za bezwarunkową lojalność. Stało się jasne, jak ta nowa porządek i przemoc kolonializmu wyrażały się poprzez drobny druk w umowach kredytowych Banku Światowego, poprzez warunki w programach ratunkowych MFW, a także przez ładownie bombowców B-52. Ukazano, jak peryferia, jako zakładnik swoich własnych dolarowych rezerw w niewolnictwie długowym, musiała wygenerować okup za pomocą krwi, potu, łez oraz niskokosztowych eksportów denominowanych w dolarach.

Część 4a: Mechaniczne niepowodzenie

Po tym jak architekci Bretton Woods i autorzy U.S. National Security Act z 1947 roku stworzyli instytucjonalne podstawy złotego wieku, nikt nie spodziewał się, że może on załamać się w przeciągu jednej generacji. Nikt nie miał pojęcia, jak szybko koszty permanentnej gospodarki wojennej mogą wymknąć się spod kontroli. Technokraci, którzy zainaugurowali „Amerykańskie Stulecie”, umiejscowili architekturę porządku powojennego w ramach racjonalnych założeń. Zakładali, że:

• USA, wspierane wiarygodną nuklearną odstraszającą, będą w stanie utrzymać zgrabne państwo garnizonowe.
• kompleks militarno-przemysłowy będzie się rozwijał w dyscyplinowanej, racjonalnej formie swojego poprzednika z II wojny światowej.
• wydatki wojskowe pozostaną w granicach przewidywalnych, umiarkowanych kosztów.

Jednak były to katastrofalne błędy!

Po detonacji bomby atomowej przez Związek Radziecki w 1949 roku impas supermocarstw w zimnej wojnie przeszedł w erę wzajemnie gwarantowanej zagłady. Jednocześnie zakładano, że przyszłe konflikty między mocarstwami ograniczą się do wojen zastępczych, walki z rebelią oraz operacji policyjnych. Jednak przemoc dla ofiar tych rzekomo „ograniczonych” wojen – dla Koreańczyków, Wietnamczyków, Laotańczyków – była całkowita. Departament Skarbu USA jednak oczekiwał, że koszty pozostaną ograniczone, przewidywalne, a politycznie długofalowo akceptowalne.

Jednak kompleks militarno-przemysłowy [MIC] miał inne plany. Po umocnieniu swojego wpływu instytucjonalnego i politycznego w latach 50., MIC zlał się w głęboko zakorzeniony i stały element krajobrazu politycznego w USA, nie mogąc dłużej dotrzymywać racjonalnych oczekiwań. Kompleks militarno-przemysłowy domagał się – nawet w przypadku ograniczonych konfliktów – nieograniczonych ekstrawagancji. W ten sposób nawet małe wojny z małymi krajami szybko stawały się pretekstem do zakupowych orgii:

Permanentne zagrożenie komunizmem stało się notoriouszną uzasadnieniem dla permanentnych przekroczeń budżetowych!

Początkowym powodem wydatków były zobowiązania militarne, które USA przejęły pod koniec II wojny światowej. Od 1945 roku USA podjęły znaczne zobowiązania militarne w Europie i Japonii. Koszty garnizonów za granicą były znaczne, a łańcuchy dostaw przenikały lokalne gospodarki. Pomimo eskalacji kosztów tego globalnego zaangażowania militarnego od początku wojny koreańskiej, USA udało się utrzymać pozory dyscypliny budżetowej. W końcu była to konwencjonalna wojna lądowa, która miała być prowadzona przy użyciu stosunkowo taniego materiału.

Jednak z końcem wojny koreańskiej powstał nowy rodzaj wydatków wojskowych. Stany Zjednoczone zaczęły bezpośrednio płacić reżimom sojuszniczym takim jak Korea i Filipiny za stacjonowanie sił amerykańskich, co wprowadziło erę masowych eksportów walutowych.

Nowa forma wydatków wojskowych szybko została zinstytucjonalizowana i rosła wykładniczo, podczas gdy amerykańskie zaangażowanie w Azji Południowej się pogłębiało. Washington zaangażował się w Azję Południową w związku z decyzją USA o wsparciu Francji w wojnie indochińskiej (1945-54) i opierało się…

… na dążeniu Francji do przywrócenia kontroli nad swoimi koloniami w Azji!

Zamiast pozwolić na upadek starej imperialnej władzy po prostu, Departament Skarbu USA finansował desperacką próbę Francji zatrzymania się przy swoim azjatyckim imperium, pokrywając ostatecznie 80 procent całkowitych kosztów wojny Francji. To było pierwsze wielkie eksperymenty Washingtonu w wspieraniu sojuszników w prowadzeniu wojen zastępczych i oznaczało decydującą zmianę w rodzaju i objętości amerykańskich wydatków wojskowych. Jednak upadek francuskiego wojska w dżungli Wietnamu, przy Dien Bien Phu, nie osłabił strumienia pieniędzy z Departamentu Skarbu USA do kompleksu militarno-przemysłowego (MIC). Zamiast tego, został on przekierowany, by finansować tajną, kierowaną przez USA kampanię walki z rebelią przez CIA i wojsko.

Tłumaczenie: UNSER-MITTELEUROPA (NASZA ŚRODKOWA EUROPA)

Źródło:

Lloyd C. Gardner, Approaching Vietnam: From World War II through Dienbienphu (1988), s. 219.

O autorze: Ryan Perkins jest starszym analitykiem i redaktorem Global Economic Indicator. Mieszka w Pekinie. Jego analizy były publikowane w międzynarodowych mediach, takich jak „The Atlantic Magazine”, i były wykorzystywane zarówno przez firmy, jak i think-tanki. Jego blog na Substacku zajął 49. miejsce w kategorii „Wiadomości ze świata i polityka”.

Ta nowa seria Ryana Perkinsa będzie śledzić anatomię kryzysu systemowego – od fuzji kapitału narodowego z kapitałem transnarodowym i powstania globalnej hegemoni finansowej, przez stworzenie państwa zadłużonego i wzrost kapitału fikcyjnego, aż po ostatnie poszukiwanie zabezpieczeń, aby podtrzymać tę konstrukcję. Polowanie, które teraz grozi pochłonięciem nas wszystkich.

Artykuł Ryana Perkinsa (30.7.2026) „Druga front globalnego imperium finansowego” – część 1a ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (30.7.2026) „Druga front globalnego imperium finansowego” – część 1b ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Mit kapitału” – część 2a ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Mit kapitału” – część 2b ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Maszyna, która pożera sama siebie” – część 2c ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Złota epocha – architektura hegemonii” – część 3a ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Złota epocha – niższy rdzeń” – część 3b ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Złota epocha – Od „totalnej wojny” do „totalnego kapitału” – część 3c ukazał się: TUTAJ HIER

Artykuł Ryana Perkinsa (18.8.2026) “Inevitability of Collapse in the Age of Financialization – The Golden Age” – część 3 w oryginale angielskim ukazał się: TUTAJ HIER 

***

Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!

U P A D E K    E U R O P Y !

TERAZ ponownie w sprzedaży!

Autor zajmuje się islamem od prawie 30 lat. Ta książka, wydana wreszcie po raz pierwszy w Polsce, pokazuje islam w całej jego nieupiękrzonej rzeczywistości jako egzystencjalne zagrożenie dla wolności i demokracji na świecie. Jeden z czytelników napisał: „Jan Sobiesky – Austriak polskiego pochodzenia, pokazuje nam w swojej nowej książce, jakie niebezpieczeństwo na nas czyha: ´niebezpieczeństwo bycia podbitym przez wyznawców faszystowskiej ideologii o podłożu religijnym, która gardzi ludzką godnością – ISLAM – (a nie ´islamizm´)!´.”Do zamówienia bezpośrednio w wydawnictwie: capitalbook.com.pl/pl/p/Upadek-Europy-Marian-Pilarski/5494

 

***