Na końcu parasolny system finansowy rozpadnie się pod własnym ciężarem sprzeczności | Źródło: Substack Ryan Perkins zmodyfikowane przez UM AI generowane
Stany Zjednoczone przejęły od Francuzów 80 procent kosztów ich wojny indochińskiej (1945-54), aby następnie także przejąć francuskie dziedzictwo kolonialne w Wietnamie. Prace przygotowawcze niezbędne do takiej kolonialnej przygody miały zostać dostarczone przez CIA i MIC.
Ryan Perkins o końcu złotego wieku i genezie kompleksu wojskowo-przemysłowego (MIC) – część 4b
Jak później zeznał pułkownik L. Fletcher Prouty, oficer łącznikowy Pentagonu między CIA a Siłami Powietrznymi USA w latach 1955-1964, Stany Zjednoczone, po przejęciu zobowiązań Francji w Azji Południowo-Wschodniej, przeniosły model zwalczania powstań, który został opracowany przez nie dla Filipin, na Wietnam:
Zgodnie z pułkownikiem Prouty, człowiek z CIA, Edward Lansdale, opracował prototyp modelu w walce z chłopską ruchem Hukbalahap (Huk) [na Filipinach]. Edward Lansdale, zgodnie z pułkownikiem Prouty, otrzymał „czek bez pokrycia”, aby zorganizować psychologiczne przedstawienie polityczne, które miało na celu demonizację filipińskiego ruchu Huk, jednocześnie wciągając wybranego przez CIA klienta – Ramona Magsaysaya – do [filipińskiego] gabinetu prezydenta.
Aby to osiągnąć, zespół Edwarda Lansdale’a zorganizował fikcyjne starcia z wojskami rządowymi. Przebrani za przedstawicieli ruchu Huk napadali w nocy na wioski i „uwalniali” je w ciągu dnia, aby zespoły reportażowe mogły sfotografować wrażenie monolitycznego komunistycznego zagrożenia. Po tym, jak Edward Lansdale stał się szefem misji wojskowej CIA w Sajgonie, zabrał ze sobą tych samych specjalistów od psychologicznych działań wojennych, aby przedstawić Việt Minh – w większości chłopski ruch narodowy [w Wietnamie] – jako awangardę globalnego komunizmu. Ta [sztucznie] wyolbrzymiona percepcja zagrożenia miała uzasadnić niemal nieograniczone koszty wojny w Wietnamie.
[Przypisek redakcji: Krótko po przełomie wieków, w 1900 roku, USA odkupiły Filipiny od Hiszpanii niczym handel niewolnikami, aby poddać ten kraj. Jednak Filipiny stawiły opór, co zmusiło armię USA do…
… popełnienia pierwszego ludobójstwa XX wieku na tym wyspiarskim państwie!
Z całkowitej populacji wynoszącej wówczas około 7 milionów mieszkańców – dziś: 118 milionów – zginęło około miliona cywilów. Oczywiście, takie fakty historyczne zostały w międzyczasie usunięte z podręczników historii krajów o zachodnich wartościach, aby nie podważyć bajkowych opowieści rodzimych historyków atlantyckich. Koniec przypisu redakcyjnego]
W ten sposób operacja filipińska stała się wzorem, który następnie przyjęto w Laosie i Wietnamie. W związku z tym obowiązywało:
- zorganizować zagrożenie!
- zainscenizować spektakl!
- zapewnić zaopatrzenie!
Niewyczerpane pragnienie MIC [kompleksu wojskowo-przemysłowego] nie powstało w Wietnamie. Najpierw zostało wyhodowane na Filipinach, gdzie model permanentnie odnawialnej, wizualnie spektakularnej i bardzo zyskownej „ograniczonej wojny” został po raz pierwszy opracowany:
Wietnam stanowił jedynie scenę dla nieograniczonej ekspansji!
Pułkownik Prouty przypisuje również strategię użycia helikopterów w wojnie w Wietnamie temu samemu modelowi CIA do walki z powstaniami. Jak relacjonował, w 1959 roku, gdy Bell Helicopter był na skraju bankructwa, wiceprezydent First National Bank of Boston, pełniący rolę doradcy Textron Inc. [amerykański koncern przemysłowy i zbrojeniowy], spotkał się w jego biurze w Pentagonie z pułkownikiem Prouty, aby zapytać, czy [przyszłe] operacje helikopterowe CIA w Laosie mogą pomóc stworzyć masowy rynek dla tego sprzętu.
Wojna helikopterów – wojna wyboru Ameryki – była idealnym narzędziem do nieograniczonych zakupów wojskowych. Helikopter był niezwykle kosztowny do zakupu, nieodpowiedni do dżungli, miał krótki czas eksploatacji, niemal nieustanny głód paliwa i części zamiennych oraz ogromny łańcuch zaopatrzenia, w tym rozbudowany personel wsparcia. Helikoptery były również niemal całkowicie zbędne do zwalczania powstania przeciwko armii w dużej mierze złożonej z chłopów, która poruszała się głównie pieszo.
Zgodnie z danymi na temat lotnictwa amerykańskiego w Azji Południowo-Wschodniej zaginęło lub zostało zniszczonych ponad 5 000 amerykańskich helikopterów, co sprawiło, że stały się one idealną bronią do prowadzenia wojny, mającej na celu nieprzerwane przekazywanie dolarów do klasy kapitalistycznej poprzez firmy takie jak Bell, Sikorsky i innych dostawców logistyki wojskowej. Do tego dochodzi jeszcze, co ważne, transakcje przez zagraniczne banki, aby w ten sposób wymieniać amerykańskie dolary na złoto po 35 dolarów za uncję.
Rozmiar ekonomicznych ekscesów staje się widoczny, gdy porównamy wojnę w Wietnamie z wojną, która rozpoczęła „amerykański wiek”:
Druga wojna światowa była największą wojną przemysłową w historii ludzkości!
Druga wojna światowa zmobilizowała około 16 milionów Amerykanów, co stanowiło około 11% populacji w 1940 roku, i kosztowała – w dolarach dostosowanych do roku 2011 – 4,1 biliona dolarów przez cztery lata totalnej wojny prowadzonej przeciwko równoprawnym lub niemal równoprawnym potęgom przemysłowym na całym świecie. [2]
W przeciwieństwie do tego, w wojnie w Wietnamie przez osiem lat zmobilizowano 2,7 miliona Amerykanów – około 1,3% populacji z 1968 roku – aby prowadzić ograniczoną, nieuznaną [wojnę] przeciwko powstaniu chłopów:
Niemniej jednak kosztowała ona – w dolarach dostosowanych do roku 2024 – 1,1 biliona dolarów, przy czym długoterminowe koszty pośrednie, takie jak świadczenia dla weteranów i płatności odsetkowe, mogą podnieść sumę do 1,8 do 2 bilionów dolarów. [3] Innymi słowy: wojna w Wietnamie kosztowała 27% do 49% drugiej wojny światowej, mimo że zmobilizowano tylko jedną szóstą sił, co warunkowało nuklearną impas zimnej wojny. Wojna w Wietnamie pochłonęła helikoptery, Agent Orange, operacje lotniskowców i wioski w Azji Południowo-Wschodniej…
… przy kosztach na osobę rocznie, które były około pięciokrotnie wyższe niż w drugiej wojnie światowej!
08.6.1972: amerykański atak napalmowy na kobiety i dzieci, jak to często bywało! | Źródło: Associated Press – https://en.wikipedia.org/wiki/The_Terror_of_War
[Przypisek redakcji: Powyższe zdjęcie z amerykańskiej zbrodni wojennej w Wietnamie – na południowowietnamską osadę (!) – zniknęło z niemieckiej wersji Wikipedii, ale nie z angielskich, hiszpańskich itp.!]
Bezustanny, intensywny charakter tej „ograniczonej” wojny nie był błędem, lecz cechą zamierzoną: Uzasadniał on permanentne rozszerzanie krajowej bazy przemysłowo-obronnej, zapewniał, że ogromne przepływy kapitałowe nieprzerwanie płynęły, a także służył jako naglące ostrzeżenie dla [kolonialnej] peryferii.
Niepozorna wojna o niskiej intensywności ograniczyłaby źródła dochodów i osłabiłaby efekt odstraszający. W przeciwieństwie do tego, przewlekła, technologicznie zaawansowana wojna w bagnie, maksymalizująca zniszczenie pokazywane w telewizji, dostarczała zarówno zysku, jak i głębokiego, demonstracyjnego efektu. Wojna nie musiała być wygrana, aby uzasadnić jej prowadzenie. Jej kontynuacja miała podwójny cel: zasilanie bilansów…
… kompleksu wojskowo-przemysłowego i jednoczesne wizualne umiejscowienie „Pax Americana”!
Marnotrawstwo amerykańskich wydatków wojskowych pogłębione zostało przez amerykańską strategię nuklearną zimnej wojny „wzajemnego gwarantowanego zniszczenia” (MAD) – strategię, która była niemal wyłącznie promowana przez stronę amerykańską. W każdej fazie wczesnego okresu zimnej wojny (1945–1965) Stany Zjednoczone miały wyraźną i przytłaczającą przewagę pod względem możliwości zniszczenia nuklearnego. Opublikowane analizy, w tym raport Biura Rachunkowości Generalnego (GAO) z 1974 roku, potwierdzają, że głośno wspominana „luka rakietowa” między ZSRR a USA była wytworem wyobraźni. Jak później przyznał sekretarz obrony James Schlesinger: „luka rakietowa nie była na naszą niekorzyść”.
Przez większą część tego okresu ZSRR pozostał wrażliwą mocą „jednego uderzenia” [do pierwszego uderzenia], podczas gdy Stany Zjednoczone utrzymywały ogromne zdolności „drugiego uderzenia” [do drugiego uderzenia]. Niezłomna logika wzajemnego zapewnienia zniszczenia zmusiła ZSRR do dążenia do parytetu, a te wysiłki były następnie wykorzystywane jako usprawiedliwienie dla jeszcze większego zbrojenia amerykańskiego arsenału militarnego.
Utrzymanie tej skrajnie asymetrycznej pozycji nuklearnej wymagało ciągłego, wieloletniego zbrojenia sił strategicznych – międzykontynentalnych rakiet, atomowych okrętów podwodnych i strategicznych bombowców – co miało następować równolegle z konwencjonalnymi wydatkami wojskowymi. Ta dynamika, która miała na celu świadome odwrócenie nuklearnej asymetrii między USA a ZSRR, związała USA z permanentnym, nieproduktywnym wyścigiem zbrojeń – „kosztem imperium” – który został zainicjowany z pozycji siły.
W pierwszej fali modernizacji nuklearnej USA (1947–1965) program nuklearny pochłaniał średnio od 25 do 30 procent budżetu Departamentu Obrony USA. Liczba ta znacznie zaniża rzeczywiste wydatki gospodarcze, ponieważ wysokie dodatkowe nakłady na produkcję materiałów rozszczepialnych, badania nad głowicami nuklearnymi oraz na testy i produkcję były finansowane oddzielnie przez Komisję Energii Atomowej. [4]
W przeciwieństwie do broni konwencjonalnej, te strategiczne zasoby nie przyniosły żadnych korzyści w ograniczonych wojnach, takich jak w Korei czy Wietnamie. Pozostały czystymi kosztami pośrednimi, które miały na celu utrzymanie tzw. termonuklearnej równowagi strachu. Ten „koszt imperium” był trwałym, nieproduktywnym odpisem od wartości dodanej, który w przeciwnym razie byłby dostępny do cywilnej akumulacji kapitału, ale prowadził także do strukturalnego wzrostu kosztów produkcji w całej gospodarce. Te ogromne wydatki wojskowe zalały świat dolarami i zwiększyły presję na powiązanie ze złotem na poziomie 35 dolarów za uncję:
Po pierwsze, ten stały udział kosztów wojskowych – koszty imperium – działał jak podatek na resztę gospodarki. Zamiast inwestować społeczny nadwyżkę w fabryki, infrastrukturę i przemysł cywilny – czyli w rzeczy, które naprawdę wytworzyłyby bogactwo – państwo przeznaczało te środki na maszyny zniszczenia, które nie generowały wartości produkcyjnej.
Problem jeszcze się pogłębił, ponieważ kompleks wojskowo-przemysłowy zjadł całe branże przemysłu. Wysokie koszty zakupów broni miały swoje odzwierciedlenie w całym łańcuchu dostaw. Producenci cywilni musieli ponosić więcej kosztów na surowce, komponenty i energię, co systematycznie podnosiło ceny amerykańskich towarów na rynkach światowych. Skutkiem tego był podwójny nacisk: odebrano inwestycje realnej gospodarce, jednocześnie podnosząc jej koszty, co stopniowo podważało rentowność amerykańskiego przemysłu i wypaczało podstawy produkcyjne kraju.
Po drugie, ta dynamika w niekorzystnym momencie wywołała presję konkurencyjną. Inflacja kosztów wywołana „kosztami imperium” systematycznie uczyniła amerykańskie eksportowanie droższym, tuż po tym, jak „podporządkowane jądro” w Zachodniej Europie i Japonii zakończyło swoje powojenne odbudowy: Bez ciężaru globalnych wydatków wojskowych i dzięki zdyscyplinowanym strukturom płac oraz korzystnym kursom wymiany…
… te kraje mogły produkować wysokiej jakości dobra przemysłowe za ułamek ceny amerykańskiej!
Ponieważ amerykański przemysł utknął pomiędzy wewnętrzną inflacją kosztów a zewnętrzną presją cenową, zaczęła znikać nadwyżka w amerykańskim bilansie handlowym. Powiązanie ze standardem złota wykluczało możliwość dewaluacji w celu załatać lukę. Im więcej USA wydawały na obronę swojego imperium, tym bardziej podważały swoją bazę przemysłową, która musiała za to płacić. Równocześnie Globalne Południe zbliżało się do nasycenia długiem i osiągało granicę swoich możliwości, aby dalej pełnić rolę odkurzacza popytowego na towary nadwyżkowe.
Po trzecie, „nisko wiszące owoce” powojennego boomu odbudowy już wyschły. Umowa społeczna dotycząca wysokich płac oraz rozbudowanego systemu socjalnego, która niegdyś uznawana była za kluczowy stabilizator, teraz zaostrzała kryzys konkurencyjny.
Gdy lata 60. dobiegały końca, wewnętrzna kalkulacja przestała się zgadzać: rezerwy złota USA skurczyły się do około 11 miliardów dolarów, podczas gdy żądania dolara od zagranicznych wierzycieli przewyższały to złoto o 50 miliardów dolarów. [5]
Silnik utknął w martwym punkcie: System musiał generować stałe deficyty, aby sfinansować kompleks wojskowo-przemysłowy, zapewnić globalną płynność i utrzymać umowę społeczną:
Jednak te deficyty sprawiły, że utrzymanie powiązania ze złotem stało się matematycznie niemożliwe!
- Złoty wiek zakończył się z powodu zbiegu różnych ekscesów wskutek:
- wymogów imperium!
- fiskalnej niekontrolowanej działalności kompleksu wojskowo-przemysłowego!
- odbudowy konkurencyjnych przemysłów w podporządkowanym jądrze!
- płac umowy społecznej i wyczerpania rozległych rozwiązań wskutek nasycenia długiem Globalnego Południa!
Ostatecznie ciężar…
… wewnętrznych sprzeczności doprowadził do załamania finansowej architektury zaprojektowanej w Bretton Woods: Maszyna się zepsuła!
Scena była teraz gotowa do odważnej re-inwencji…
Ciag dalszy w części 4c.
Tłumaczenie: UNSER-MITTELEUROPA
Bibliografia:
[2] Congressional Research Service, Report RL32731: Cost of Major U.S. Wars (2010/2014 editions), s. 2, Tabela 1.
[3] Congressional Research Service, Report RL32731: Cost of Major U.S. Wars (2010/2014 editions), s. 2, Tabela 1; oraz Neta C. Crawford, „Podsumowanie wojny w Wietnamie”, Koszty wojny, Watson Institute, Uniwersytet Brown (aktualizacje 2023/2024).
[4] U.S. General Accounting Office (GAO), Raport do Kongresu: Analiza finansowania działań w dziedzinie energii atomowej przez Komisję Energii Atomowej i Departament Obrony, FY 1948–1973 (1974), s. 8, Tabela 1.
[5] U.S. Treasury Department, Coroczny raport sekretarza skarbu, FY1970 (1971), s. 12, 14; oraz Rada Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej, Federal Reserve Bulletin, Tom 57, nr 9 (wrzesień 1971), s. A-52.
O autorze: Ryan Perkins jest starszym analitykiem i redaktorem Global Economic Indicator. Mieszka w Pekinie. Jego analizy były publikowane w międzynarodowych mediach, takich jak „The Atlantic Magazine” i były wykorzystywane przez firmy oraz think-tanki. Jego blog na Substack osiągnął 49. miejsce w kategorii „Wiadomości ze świata i polityka”.
Ta nowa seria Ryan’a Perkins’a będzie śledzić anatomię załamania systemu – od fuzji kapitału narodowego z kapitałem transnarodowym i powstania globalnej hegemonii finansowej, przez stworzenie państwa zadłużonego i wzrost fikcyjnego kapitału, po ostatnią pogoń za zabezpieczeniami w celu wsparcia tego tworu. Pogoń, która teraz grozi, że pochłonie nas wszystkich.
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (30.7.2026) „Die zweite Front des globalen Finanzimperiums“ – część 1a ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (30.7.2026) „Die zweite Front des globalen Finanzimperiums“ – część 1b ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Der Mythos des Kapitals“ – część 2a ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Der Mythos des Kapitals“ – część 2b ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (3.8.2026) „Die sich selbst verzehrende Maschine“ – część 2c ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Das Goldene Zeitalter – die Architektur der Hegemonie“ – część 3a ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Das Goldene Zeitalter – Der untergeordnete Kern“ – część 3b ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (18.8.2026) „Das Goldene Zeitalter – Vom „totalen Krieg“ zum „totalenKapital“ – część 3c ukazał się: TUTAJ: HIER
-
Artykuł UM autorstwa Ryana Perkinsa (17.9.2026) „Das Ende des Goldenen Zeitalters – Das System zerbrach an der Last der eigenen Exzesse – część 4a ukazał się: TUTAJ: HIER
***
Z powodu treści książka usunięta z obiegu przez lewicową cenzurę w Niemczech!
U P A D E K E U R O P Y !
***
W języku niemieckim ukazała się nowa książka
Nowa publikacja:
Maria Pilar rozlicza się z „zieloną zarazą”
Do zamówienia bezpośrednio ze strony:
https://www.buchdienst-hohenrain.de/product_info.php?products_id=1887
***
Weitere Informationenhier unter Transparenz-Bekanntmachung)
Ähnliche Beiträge:
Die wichtigsten Nachrichten jeden Morgen
Aktuelle Nachrichten direkt in Ihr Postfach. Kostenlos abonnieren und jederzeit wieder abmelden.